“Nasabi ko na sa iyo na gusto kong tapusin ang relasyon natin,” sagot ko. “Ngayon, tinatapos ko na rin ang trabaho ko bilang assistant mo. Sinunod ko ang tamang proseso sa HR.” Napailing siya at ibinaba ang papel sa mesa. “Hindi mo puwedeng basta-basta iwan ang lahat, Nicole. Maraming schedule na ikaw lang ang nakakaalam.”

“May bagong assistant na,” paliwanag ko. “Tinuturuan ko na siya at maayos kong ipinapasa ang mga responsibilidad ko. Hindi mawawala ang mga schedule mo.” Napasandal si Adrian sa upuan. “Akala mo ganoon lang kadaling palitan ang limang taon?” tanong niya. Napatingin ako sa kanya, hindi dahil nasaktan ako, kundi dahil sa kakaibang paraan ng paggamit niya sa salitang limang taon.

“Hindi madaling palitan ang limang taon, Adrian,” sabi ko. “Pero ang dali mong palitan ang babaeng kasama mo sa panahong iyon.” Ilang segundo siyang hindi nakapagsalita. Pagkatapos, napabuntong-hininga siya at pinisil ang pagitan ng kanyang mga kilay. “Hanggang ngayon, tungkol pa rin ba kay Bianca ang lahat?”

Hindi na ako nagtaka sa tanong niya. Para kay Adrian, simpleng pagseselos lamang ang problema ko. Hindi niya nakikita na ang tunay na nasira ay ang tiwalang matagal kong ibinigay sa kanya. “Hindi ko hinihiling na pumili ka pa,” sagot ko. “Nakapili ka na noong ipinakilala mo siya sa lahat.”

Tumayo siya at lumapit sa bintana. “Nicole, alam mong komplikado ang trabaho ko. Hindi lang damdamin ang dapat kong isipin.” Tumingin siya sa akin at nagpatuloy, “Maraming taong umaasa sa mga desisyon ko. May mga proyekto at oportunidad na puwedeng mawala kapag mali ang naging hakbang ko.” Kalmado kong sinabi na naiintindihan ko ang kanyang mga responsibilidad, pero hindi iyon dahilan upang lokohin ako.

“Hindi kita niloloko,” mariin niyang sabi. “Alam mo namang ikaw ang matagal kong kasama.” Napangiti ako nang mapait. “Iyon mismo ang problema. Gusto mong manatili ako dahil matagal na tayong magkasama, habang malaya kang magpakilala ng ibang girlfriend.” Tumahimik siya, saka iniwas ang kanyang paningin.

Sa loob ng mahabang panahon, inisip kong kapag nakita niya akong umiiyak, mauunawaan niya ang sakit ko. Pero ngayong nasa harap ko siya, wala na akong pagnanais na patunayan kung gaano ako nasaktan. Hindi ko kailangang makuha ang pagsang-ayon niya para umalis. Hindi ko rin kailangang hintaying aminin niyang mali ang ginawa niya.

“May natitira ka pang mga araw sa kontrata mo,” sabi niya. “Tapusin mo ang trabaho mo. Pagkatapos, saka natin pag-usapan ang relasyon natin.” Umiling ako. “Matagal na nating pinag-usapan iyon. Sinabi ko nang ayoko na.” Para siyang may isasagot, pero pinili niyang manahimik.

Paglabas ko ng meeting room, diretso akong bumalik sa aking mesa. Hindi ko hinayaang maapektuhan ang trabaho dahil sa pagtatalo namin. Inayos ko ang mga dokumentong kailangan ni Mark at ipinakita ang listahan ng mga paparating na rehearsal. May ilang detalyeng kailangan pang kumpirmahin sa management, kaya malinaw kong minarkahan ang mga iyon.

Habang nagtatrabaho kami, napansin ni Mark na tahimik ako. “Miss Nicole, pasensiya na kung maraming tanong,” sabi niya. “Bago pa lang kasi ako sa ganitong kalaking operasyon.” Sinabi kong walang masama sa pagtatanong. “Mas mabuti nang malinaw ang lahat ngayon kaysa may problema kapag wala na ako,” dagdag ko.

Nang marinig niyang aalis ako, tila nagulat siya. “Akala ko magkasama lang tayong magtatrabaho.” Ipinaliwanag kong aprubado na ang aking pag-alis at pansamantala ko lamang siyang sinasanay. Hindi na siya nagtanong tungkol sa personal kong dahilan. Sa halip, mas naging maingat siyang sumulat ng mga paalala habang nagtuturo ako.

Pagdating ng hapon, dumating si Bianca kasama ang ilang empleyado ng management. Nagtanong siya tungkol sa mga susunod na public appearance nila ni Adrian. Ipinakita ni Mark ang calendar at ipinaliwanag kung aling mga oras ang kumpirmado. Nang makita niyang si Mark na ang direktang nakikipag-usap, bahagya siyang napatingin sa akin.

“Ang bilis mo namang magpasa ng trabaho,” sabi niya. “Akala ko mas gusto mong ikaw ang personal na nag-aasikaso kay Adrian.” Hindi ko pinatulan ang tono niya. “Mas maayos kung ang bagong assistant mismo ang matututo,” sagot ko. “Lalo na’t siya na ang magiging pangunahing contact pagkatapos kong umalis.”

“Pagkatapos mong umalis?” ulit niya. Napatingin sa akin si Mark, pero nagpatuloy lamang ako sa pag-aayos ng mga papel. “Nag-resign na ako,” paliwanag ko. Ilang sandali siyang walang sinabi bago ngumiti. “Kung iyan ang gusto mo, sana maging maganda ang susunod mong trabaho.”

Wala akong nakitang dahilan upang makipagtalo sa kanya. Hindi ko rin tinanong kung alam ba niyang may relasyon kami ni Adrian noong nagsimula silang mag-date. Maaaring alam niya, maaaring hindi. Ang sigurado lamang ay si Adrian ang taong nangako sa akin at siya rin ang taong sumira sa pangakong iyon.

Nang umalis si Bianca, napansin kong nanginginig nang bahagya ang mga kamay ko. Kahit gaano ako katatag sa harap nila, hindi ibig sabihin na tuluyan nang nawala ang sakit. Umupo ako sandali at uminom ng tubig. Pagkatapos, bumalik ako sa trabaho dahil ayokong ang huling alaala ko sa kumpanyang iyon ay ang pag-aaksaya ng oras sa isang pagtatalong wala nang patutunguhan.

Kinagabihan, umuwi ako sa villa upang kunin ang mga personal kong gamit. Matagal na akong hindi natutulog nang maayos doon. Sa bawat sulok ng bahay, may naaalala akong bahagi ng limang taon namin ni Adrian. May mga gabing sabay kaming kumakain matapos ang kanyang concert, mga umagang naghahanda ako ng almusal, at mga pagkakataong masaya akong naghihintay sa kanyang pag-uwi.

Pero habang tinitingnan ko ang mga gamit, napagtanto kong maraming bagay sa bahay ang hindi talaga akin. Ang mamahaling dekorasyon, mga kasangkapan, at maging ang silid na pinagbahaginan namin ay bahagi ng buhay na binuo ni Adrian. Hindi ko kailangan ang mga iyon upang patunayan na may halaga ang mga taong ibinigay ko. Ang kailangan ko ay isang lugar kung saan hindi ko kailangang itago ang sarili ko.

Naglabas ako ng dalawang maleta. Inuna kong ilagay ang sarili kong mga dokumento, lumang litrato ng pamilya, simpleng damit, at ilang personal na bagay na dala ko pa bago kami tumira roon. Iniwan ko ang mga mamahaling regalong ibinigay niya, dahil ayokong magkaroon pa kami ng bagong pagtatalo tungkol sa kung ano ang dapat kong dalhin. Hindi ko rin ginalaw ang anumang pag-aari niya.

Habang nag-aayos ako, nakita ko ang isang lumang larawan namin noong kolehiyo. Nakatayo kami sa labas ng campus, magkatabi at parehong nakangiti. Wala pang mamahaling damit si Adrian noon at wala pang mga taong sumusunod sa bawat galaw niya. Isang ordinaryong binatang nangangarap lamang siyang maging singer.

Naaalala ko kung gaano siya kinakabahan bago ang una niyang malaking performance. Ilang oras ko siyang tinulungang magpraktis at sinabihang kaya niya iyon. Nang matapos ang palabas, tumawag siya sa akin at masayang nagkuwento tungkol sa mga taong pumalakpak. Sa mga panahong iyon, hindi ko kailangang magtanong kung mahalaga ba ako sa kanya.

Dahan-dahan kong inilagay ang larawan sa isang sobre kasama ng iba pang lumang alaala. Hindi ko iyon sinira, dahil hindi ko kailangang magkunwaring walang nangyaring maganda sa nakaraan. Pero hindi rin ibig sabihin na dahil minsan naging masaya ang isang relasyon, kailangan ko nang manatili kahit nasasaktan na ako. Ang nakaraan ay maaari kong tanggapin nang hindi na gustong balikan.

Kinabukasan, tumawag sa akin si Ms. Grace upang kumpirmahin ang huling araw ng trabaho ko. Sinabi niyang maayos ang mga naipasa kong dokumento at kakausapin na lamang ang management tungkol sa natitirang mga responsibilidad. Nagpasalamat ako sa tulong niya. Pagkatapos, nagtanong siya kung mayroon na akong matutuluyan.

Sinabi kong naghahanap ako ng maliit na apartment na malapit sa dati kong pinapasukang unibersidad sa Quezon City. Hindi ko kailangan ng malaking bahay. Gusto ko lamang ng isang tahimik na lugar na kaya kong bayaran mula sa sarili kong ipon. “Mas mahalaga ang kapayapaan kaysa sa laki ng bahay,” sabi niya, at sa unang pagkakataon ay nakangiti na akong sumang-ayon.

Nag-appointment ako upang tingnan ang isang apartment kinabukasan. Hindi iyon kasingganda ng villa ni Adrian, pero malinis, maliwanag, at may maliit na bintanang tanaw ang mga puno sa labas. Habang nakatayo ako roon, naiisip kong maaari akong magluto para sa sarili ko at matulog nang hindi naghihintay sa pagbukas ng pinto. Maaari akong magplano ng sariling biyahe nang hindi iniintindi ang rehearsal ng ibang tao.

Nagpasya akong kunin ang apartment. Gumamit ako ng sarili kong ipon para sa mga paunang bayarin at inayos ang paglipat ng gamit ko. Sa unang pagkakataon matapos ang ilang taon, gumawa ako ng malaking desisyon na hindi kailangang iayon sa schedule ni Adrian. Hindi ko kailangang magpaalam kung kailan ako aalis o kung saan ako pupunta.

Nang bumalik ako sa villa upang kunin ang natitirang maleta, nadatnan ko si Adrian sa sala. Nakatayo siya sa tabi ng sofa at nakatingin sa mga kahong maingat kong isinara. Halatang hindi niya inaasahang seryoso akong lilipat. “Ano ang ginagawa mo?” tanong niya, kahit malinaw naman ang nasa harap niya.

“Lililipat na ako,” sagot ko. “Nakuha ko na ang apartment na titirhan ko.” Lumapit siya at tumingin sa dalawang maleta. “Talaga bang aalis ka sa bahay natin?” Hindi ko agad sinagot ang salitang atin, dahil sa loob ng limang taon ay naniwala akong tahanan naming dalawa iyon.

“Sinabi mo noon na lahat ng mayroon ako rito ay dahil sa iyo,” mahinahon kong sagot. “Kaya ibinabalik ko na sa iyo ang mga bagay na sinabi mong ibinigay mo.” Pinilit niyang magpaliwanag na nasabi lamang niya iyon dahil sa galit. Pero kahit totoo iyon, hindi mabubura ng isang paliwanag ang pananakit na dulot ng mga salita niya.

“Hindi ko sinabing kailangan mong umalis,” dagdag niya. “Puwede naman nating ayusin ito.” Umiling ako at hinawakan ang hawakan ng maleta. “Adrian, hindi ko kailangan ang pahintulot mo para tapusin ang relasyong hindi na tama para sa akin.” Hindi siya agad nakapagsalita.

Habang papalapit ako sa pinto, bigla siyang nagsalita. “Kung aalis ka ngayon, baka hindi mo na ako mabalikan.” Huminto ako, pero hindi ako lumingon kaagad. Dati, sapat na ang ganoong salita para matakot akong mawala siya. Ngayon, naiintindihan kong iyon mismo ang dahilan kung bakit kailangan kong umalis.

“Hindi ako umaalis para habulin mo ako,” sagot ko. “Umaalis ako dahil ayoko nang bumalik sa ganitong buhay.” Pagkatapos, binuksan ko ang pinto at inilabas ang mga maleta. Sa likod ko, narinig kong tinawag niya ang pangalan ko, pero hindi na ako huminto.

Pagdating ko sa bagong apartment, inilapag ko ang susi sa maliit na mesa. Wala pang maraming gamit ang lugar, at ang tanging ingay ay ang mahinang tunog ng mga sasakyan sa labas. Gayunman, mas maluwag ang paghinga ko kaysa noong nakatira ako sa villa. Umupo ako sa sahig at tumingin sa paligid.

Kinabukasan ang huling araw ko sa kumpanya. Alam kong hindi pa roon matatapos ang lahat ng kailangan kong harapin. May mga tanong pang darating mula kay Adrian, sa mga kasamahan namin, at marahil maging sa mga taong nakakakilala sa amin. Pero nakapagdesisyon na ako kung paano ko haharapin ang mga iyon.

Kinuha ko ang cellphone at nagpadala ng mensahe kay Ms. Grace. “Ma’am, bukas po, pagkatapos ng turnover, gusto kong personal na makumpirma na natapos na ang lahat ng obligasyon ko sa kumpanya.” Ilang minuto lang, sumagot siya na tutulungan niya akong maisara nang maayos ang aking employment record. Pagkatapos, nagtakda ako ng isang huling pasya: anumang sabihin ni Adrian kinabukasan, hindi ko na babawiin ang resignation ko.

Bahagi 4

Maaga akong dumating sa opisina kinabukasan. Tahimik pa ang hallway, at iilan pa lamang ang mga empleyadong nagsisimulang magtrabaho. Sa loob ng limang taon, karaniwan akong unang dumarating at huling umaalis. Pero sa araw na iyon, alam kong hindi na ako babalik upang gawin ang parehong routine.

Inayos ko ang mga huling dokumento at sinuri kasama ni Mark ang schedule ng mga susunod na linggo. May ilang katanungan siya tungkol sa mga contact ng concert organizers, kaya ipinakita ko ang tamang listahan at mga opisyal na paraan ng pakikipag-ugnayan. Hindi ko itinago ang anumang impormasyong kailangan sa trabaho. Ayokong mag-iwan ng problema upang lamang mapatunayan nilang mahirap akong palitan.

“Maraming salamat, Miss Nicole,” sabi ni Mark nang matapos kami. “Hindi ko sigurado kung kaya kong matutunan lahat ito agad kung hindi mo ako tinulungan.” Ngumiti ako at sinabi kong matututunan niya rin ang trabaho sa paglipas ng panahon. “Huwag kang matakot magtanong, pero huwag mong hayaang mapasayo ang responsibilidad ng lahat,” payo ko.

Bandang tanghali, tinawag ako ni Ms. Grace upang pirmahan ang mga kinakailangang dokumento. Maayos ang turnover report at malinaw na nailipat ang mga nakaatas sa akin. Ipinaliwanag niya kung paano makukuha ang natitira kong sahod at anumang benepisyong naaayon sa aking employment records. Nagpasalamat ako at sinabing gusto kong matapos ang lahat nang walang gulo.

Bago ako makaalis, may kumatok sa pinto. Si Adrian iyon. Nakatayo siya roon na halatang hindi mapakali, hawak ang cellphone at nakatingin sa akin. “Nicole, kailangan kitang makausap,” sabi niya. Tumango si Ms. Grace at nag-alok na manatili sa silid kung may usaping may kinalaman sa trabaho.

“Kung tungkol sa turnover, puwede nating pag-usapan dito,” sabi ko. Napatingin si Adrian kay Ms. Grace bago muling bumaling sa akin. “Hindi lang tungkol sa trabaho. Tungkol din ito sa atin.” Nanatili akong kalmado at sinabi kong maaari kaming mag-usap, basta wala nang sigawan o pang-iinsulto.

Dinala niya ako sa maliit na meeting room sa tabi ng HR office. Hindi na ako kinakabahan tulad noong una niya akong ipinatawag. Umupo ako sa tapat niya habang inilapag niya ang cellphone sa mesa. Ilang sandali siyang tahimik na para bang hindi niya alam kung saan magsisimula.

“Simula nang umalis ka, ang daming nagbago,” sabi niya. “Hindi ko mahanap ang ilang gamit ko. Nagkakagulo ang schedule ko at hindi alam ng bagong assistant ang lahat ng nakasanayan ko.” Hindi ko napigilang mapabuntong-hininga. Kahit sa sandaling iyon, ang una pa rin niyang binanggit ay ang mga bagay na hindi na niya makuha mula sa akin.

“Adrian, lahat ng kailangang malaman sa trabaho ay naipasa ko na,” sagot ko. “Kung may personal kang gamit na hindi makita, kailangan mong ayusin ang sarili mong mga bagay.” Napayuko siya. “Alam ko. Pero hindi ko naisip na ganito kahirap kapag wala ka.”

Matagal akong nakatingin sa kanya. Sa loob ng maraming taon, ang pinakagusto kong marinig ay ang pag-amin niyang mahalaga ako sa buhay niya. Pero ngayon, naiintindihan kong magkaiba ang pagiging mahalaga bilang tao at ang pagiging kailangan dahil may nagagawa ka para sa iba. Hindi ko na gustong paghaluin ang dalawang bagay na iyon.

“Hindi ang pagkawala ng assistant mo ang dapat nating pag-usapan,” sabi ko. “Ang tanong ay kung naunawaan mo ba kung bakit umalis ang girlfriend mong limang taon mong itinago.” Napatingin siya sa akin, at sa pagkakataong iyon ay wala siyang agarang naisagot. Hindi ko na pinuno ang katahimikan para tulungan siyang makahanap ng paliwanag.

Maya-maya, mahina niyang sinabi, “Nasaktan kita.” Tumango ako. “Oo. At hindi lang noong ipinakilala mo si Bianca. Nasaktan mo ako sa bawat pagkakataong pinaramdam mong kailangan kong mahiya dahil ako ang kasama mo.” Napahawak siya sa noo at napabuntong-hininga.

“Akala ko maiintindihan mo kung bakit kailangan kong gawin iyon,” sabi niya. “Mahalaga sa akin ang career ko. Hindi ko inakalang hahantong tayo rito.” Tinanong ko siya kung naisip ba niyang humingi ng pahintulot ko bago siya pumasok sa isang relasyon sa harap ng publiko. Hindi siya nakasagot, at sapat na iyon upang makita kong siya lamang ang nagdesisyon para sa aming dalawa.

“Hindi kita pinigilang mangarap,” sabi ko. “Nang nagsisimula ka pa lang, kasama mo akong nagsakripisyo. Pero sa huli, ginawa mong dahilan ang career mo para tratuhin akong parang wala akong sariling damdamin.” Nagsimulang mamula ang kanyang mga mata. Hindi ko alam kung dahil sa pagsisisi o takot na tuluyan na akong mawala, at hindi ko na kailangang hulaan.

“Puwede pa naman nating ayusin,” sabi niya. “Hindi naman kailangan na ganito ang katapusan natin.” Tinignan ko siya nang diretso. “Paano mo aayusin, Adrian? Nasa harap ng buong bansa ang relasyon ninyo ni Bianca. Habang hinihiling mong bumalik ako, siya pa rin ang kinikilala mong girlfriend.”

Natigilan siya. Pagkatapos, sinabi niyang maaari niyang kausapin si Bianca at humanap ng paraan upang maging maayos ang lahat. Pero hindi ko iyon hiniling sa kanya. Hindi ko gustong maging dahilan ng isa pang relasyon na kailangang tapusin para lamang maibalik ang isang relasyong matagal nang nasira. Ang kailangan ko ay hindi panibagong pangako, kundi kalayaang makapamuhay nang wala na siya.

“Kung gusto mong maging tapat, magsimula ka sa sarili mong mga desisyon,” sabi ko. “Huwag mo nang gamitin ang pangalan ko upang takasan ang mga responsibilidad mo.” Tumahimik siya habang pinagmamasdan ang mga kamay niya. Sa unang pagkakataon, hindi siya mukhang isang sikat na singer na sanay makuha ang gusto niya, kundi isang taong nahaharap sa bunga ng mga pinili niya.

Biglang bumukas ang pinto matapos ang mahinang katok. Si Bianca ang nakatayo sa labas, kasama si Mark na mukhang hindi komportable. “Adrian, hinahanap ka na ng team para sa meeting,” sabi niya. Pagkatapos, napatingin siya sa akin at sa dalawang upuang magkaharap. “May problema ba rito?”

Tumayo ako upang umalis, pero nagsalita si Adrian. “Bianca, may kailangan akong linawin tungkol sa mga naging desisyon ko.” Napatigil siya at kumunot ang noo. Hindi ako nakialam. Ang anumang usapan nila tungkol sa relasyon nila ay hindi na bahagi ng obligasyon ko.

Bago ako tuluyang makalabas, biglang nagtanong si Bianca. “Nicole, bakit parang may tinatago kayong dalawa?” Huminto ako at tumingin sa kanya. Hindi ko gustong gumawa ng eksena, pero ayoko na ring maging bahagi ng anumang kasinungalingan. “Ang kailangan mong malaman tungkol sa relasyon ninyo ay dapat manggaling kay Adrian,” sagot ko.

Napatingin siya kay Adrian. “Ano ang ibig niyang sabihin?” Hindi agad sumagot si Adrian, kaya nagpatuloy ako. “Limang taon kaming naging magkasintahan bago mo siya ipinakilala bilang boyfriend mo. Sinabi ko nang tapos na kami, at aalis na rin ako sa kumpanya.” Walang galit sa boses ko, ngunit malinaw ang bawat salita.

Namuti ang mukha ni Bianca. Ilang sandali siyang nakatitig kay Adrian bago nagtanong, “Totoo ba iyon?” Bahagyang yumuko si Adrian at umamin na matagal na kaming may relasyon. Sinabi niyang nagkaroon siya ng maling paniniwalang maaari niyang panatilihing magkahiwalay ang pribado at pampublikong buhay niya. Hindi siya nagbigay ng sapat na paliwanag kung bakit hindi niya sinabi ang katotohanan sa aming dalawa.

“Sabi mo, wala kang girlfriend bago tayo,” mahinang sabi ni Bianca. Naramdaman ko ang bigat ng mga salitang iyon. Hindi ko alam ang lahat ng sinabi ni Adrian sa kanya, pero malinaw na mayroon din siyang mga tanong na ngayon lamang nabigyan ng dahilan. Humakbang siya palayo at sinabing kailangan niyang pag-isipan ang mga nalaman niya.

Hindi ko siya sinundan at hindi rin ako nakaramdam ng tagumpay. Hindi ko kailangang makitang maghiwalay sila upang maging tama ang desisyon kong umalis. Ang mahalaga ay hindi na ako nakatali sa isang relasyong puno ng pagtatago. Naging malinaw na rin sa akin na hindi ko responsibilidad ang ayusin ang anumang magiging bunga ng pagtatapat ni Adrian.

Nang bumalik si Bianca sa hallway, naiwan kaming dalawa ni Adrian. “Hindi ko sinasadyang saktan kayong dalawa,” mahina niyang sabi. “Pero ginawa mo,” sagot ko. “At ngayon, kailangan mong harapin iyon nang hindi umaasa na may isang taong sasalo sa lahat para sa iyo.”

Sinubukan niyang hawakan ang kamay ko, pero marahan akong umatras. Hindi ako nagalit at hindi ko siya pinahiya. “Noong una tayong nagkakilala, minahal kita dahil sa kung sino ka,” sabi ko. “Pero sa paglipas ng panahon, unti-unti kong nakalimutang mahalin din ang sarili ko.”

May mga luha nang namumuo sa kanyang mga mata. “Nicole, mahal pa rin kita,” bulong niya. Hindi ko masabi kung gaano katagal niyang pinag-isipan ang mga salitang iyon. Pero alam kong hindi sapat ang pagmamahal kung wala namang respeto at katapatan. “Maaaring may nararamdaman ka pa,” sagot ko. “Pero hindi na iyon dahilan para bumalik ako.”

Tumayo ako at kinuha ang aking bag. Hindi niya ako pinigilang maglakad papunta sa pinto. Bago ako tuluyang lumabas, narinig kong sinabi niyang nagsisisi siya. Huminto ako sandali at mahinang sumagot, “Sana gamitin mo ang pagsisising iyan para hindi mo na ulitin sa ibang tao ang ginawa mo sa akin.”

Pagbalik ko sa HR office, naghihintay si Ms. Grace. Tiningnan niya ang mukha ko at maingat na nagtanong kung maayos ba ang lahat. Tumango ako at sinabi kong tapos na ang personal naming usapan. Pagkatapos, pinirmahan ko ang huling dokumento at tinanggap ang kumpirmasyong naisara na nang maayos ang aking mga responsibilidad.

Bago ako umalis, mahigpit akong niyakap ni Ms. Grace. “Proud ako sa iyo,” sabi niya. “Alam kong hindi naging madali ang lahat ng ito.” Napangiti ako at nagpasalamat sa pag-unawa niya sa loob ng maraming taon. Hindi ko makakalimutan ang kabutihan niya, kahit tapos na ang panahon ko sa kumpanya.

Pagdaan ko sa mesa ni Mark, nakatayo na siyang naghihintay upang magpaalam. Nagpasalamat siyang muli sa mga itinuro ko. Sinabi kong may sapat na siyang kaalaman upang magsimula at na dapat siyang magtiwala sa sariling kakayahan. Nang makalabas ako ng opisina, wala na akong natitirang gawaing kailangan pang balikan.

Sa mga sumunod na araw, hindi naging madali ang pag-aadjust ko. Nasasanay pa rin akong gumising nang maaga at tingnan ang cellphone para sa mga schedule ni Adrian. Minsan, bigla kong naiisip kung nakakain na ba siya o kung nakarating siya nang ligtas sa kanyang rehearsal. Pero sa tuwing nangyayari iyon, pinapaalala ko sa sarili kong hindi ko na responsibilidad ang buhay niya.

Sinimulan kong ayusin ang maliit kong apartment. Bumili ako ng simpleng mesa, mga kurtina, at ilang halaman na inilagay ko malapit sa bintana. Hindi mamahalin ang mga iyon, pero pinili ko ang bawat isa ayon sa sarili kong kagustuhan. Sa gabi, nakakapagluto ako ng paborito kong pagkain at nakakakain nang hindi nagmamadali.

May mga pagkakataong umiiyak pa rin ako kapag naaalala ang nakaraan. Hindi ko pinilit ang sarili kong maging masaya kaagad. Limang taon ng pagmamahal ang nawala, at hindi iyon mabubura sa ilang araw lamang. Pero habang lumilipas ang mga linggo, unti-unti kong napansin na mas mahaba na ang mga sandaling payapa ako kaysa sa mga sandaling nalulungkot.

Makalipas ang ilang linggo, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Adrian. Sinabi niyang nakausap na niya si Bianca at kailangan nilang muling pag-isipan ang relasyon nila. Inamin din niyang nahihirapan siyang ayusin ang mga personal at propesyonal niyang desisyon. Sa dulo ng mensahe, humingi siya ng tawad dahil ngayon lamang daw niya naunawaan ang dami ng isinakripisyo ko.

Binasa ko iyon nang isang beses. Pagkatapos, maikli akong sumagot. “Salamat sa pag-amin. Sana matuto ka mula sa nangyari at maging tapat ka sa mga taong makikilala mo.” Hindi ko sinabi na maaari pa kaming magkabalikan. Hindi rin ako nangakong hihintayin siyang magbago.

Makalipas pa ang ilang araw, may nabasa akong balitang pansamantalang huminto sa ilang magkasanib na public appearance sina Adrian at Bianca. May mga nagtatanong kung ano ang nangyari sa kanilang relasyon, pero wala akong intensiyong makisali sa usapan. Hindi na ako nagbasa ng mga haka-haka sa comments. Sa unang pagkakataon, kaya ko nang makakita ng pangalan ni Adrian nang hindi kinakailangang malaman ang lahat tungkol sa kanya.

Unti-unti rin akong nagsimulang maghanap ng bagong trabaho. Marami akong natutunan sa limang taon bilang assistant, mula sa pag-aayos ng malalaking event hanggang sa pakikipag-ugnayan sa iba’t ibang tao. Hindi nasayang ang mga kasanayang iyon dahil lamang naging masakit ang personal kong karanasan. Alam kong kaya kong gamitin ang mga ito sa isang lugar na may malinaw na hangganan sa pagitan ng trabaho at pribadong buhay.

Nagpadala ako ng aplikasyon sa ilang event management companies. Sa isa sa mga interview, tinanong ako kung bakit ako umalis sa dati kong trabaho kahit matagal na akong naglilingkod sa isang sikat na artist. Hindi ko ikinuwento ang lahat ng nangyari. Sinabi ko lamang na gusto ko ng pagkakataong lumago sa sarili kong propesyon at humawak ng mga proyektong hindi nakatali sa personal na pangangailangan ng isang tao.

Ilang araw matapos ang interview, nakatanggap ako ng magandang balita. Tinanggap ako bilang project coordinator sa isang kumpanyang nag-aayos ng mga corporate at entertainment events. Hindi ako magiging personal assistant ng sinuman. Magkakaroon ako ng malinaw na responsibilidad, regular na oras ng trabaho, at pagkakataong matuto kasama ng isang buong team.

Nang matanggap ko ang job offer, napaupo ako sa maliit na mesa sa apartment. Hindi ko napigilan ang pagngiti. Sa loob ng limang taon, lagi kong iniisip kung paano magiging matagumpay si Adrian. Ngayon, may sarili na akong oportunidad na maaari kong ipagmalaki.

Tinawagan ko ang mga magulang ko upang ibalita ang bagong trabaho at ang paglipat ko sa apartment. Hindi ko itinago na natapos na ang relasyon namin ni Adrian. Nalungkot sila nang malaman ang nangyari, pero hindi nila ako pinilit na bumalik sa probinsiya o maghanap agad ng bagong karelasyon. Sinabi lamang nila na maaari akong umuwi anumang oras kung kailangan ko ng pahinga.

Nang sumunod na weekend, binisita ko sila. Matagal akong umupo sa hapag-kainan habang kumakain ng lutong-bahay na pagkain. Walang mamahaling bisita, walang camera, at walang schedule na kailangang habulin. Nakinig lamang ako sa mga kuwento nila at napagtantong matagal ko nang hindi naranasan ang ganoong kasimpleng kaligayahan.

Pagbalik ko sa Quezon City, naghanda ako para sa unang araw ng bagong trabaho. Maingat kong inayos ang aking mga damit at mga dokumento. Naramdaman ko pa rin ang kaba, pero ibang klase na iyon. Hindi na kaba dahil baka may magawa akong ikagalit ni Adrian, kundi kaba dahil may bagong pagkakataong naghihintay sa akin.

Sa una kong linggo, maraming bagong proseso akong kailangang matutunan. May mga pagkakataong nagkakamali ako at kailangan kong magtanong sa mga kasamahan ko. Pero sa halip na mapahiya, natutunan kong normal lamang iyon. Hindi ko kailangang maging perpekto upang mapatunayan na karapat-dapat akong respetuhin.

Isang hapon, habang nag-aayos kami ng plano para sa isang event, pinuri ng supervisor ko ang pagiging organisado ko. Simple lamang ang kanyang sinabi, pero matagal ko iyong naalala. “Maganda ang trabaho mo, Nicole. Malaking tulong ang mga ideya mo sa team.” Ngumiti ako at nagpasalamat, dahil sa pagkakataong iyon, pinahahalagahan ako dahil sa sarili kong kakayahan.

Dahan-dahang naging mas maayos ang aking mga araw. Nakakapaglakad ako tuwing umaga, nakakakain sa tamang oras, at nakakauwi nang hindi naghihintay sa tawag ng isang taong maaaring hindi naman dumating. May mga bagong kakilala akong hindi ako tinatanong tungkol kay Adrian. Nakikilala nila ako bilang Nicole, isang taong may sariling trabaho, sariling pangarap, at sariling buhay.

Isang gabi, habang inaayos ko ang aking mga gamit, nakita ko muli ang lumang larawan namin noong kolehiyo. Hindi ko na naramdaman ang parehong matinding sakit. Naalala ko ang mga masasayang araw, pero nakita ko rin ang babaeng matagal na nagtiis dahil takot siyang mawala ang taong mahal niya. Dahan-dahan kong ibinalik ang larawan sa sobre at inilagay iyon sa isang kahong para sa mga alaala.

Hindi ko kailangang itapon ang lahat ng nakaraan para makapagsimula muli. Hindi ko rin kailangang maghintay ng paghihiganti para masabing nakabawi ako. Ang pinakamahalagang nangyari ay natutunan kong piliin ang sarili ko nang hindi humihingi ng pahintulot sa iba. Hindi na ako handang ipagpalit ang aking dignidad para sa isang relasyong kailangang itago.

Kinabukasan, maaga akong nagising at binuksan ang bintana ng apartment. Pumasok ang malamig na hangin at ang malambot na liwanag ng umaga. May bagong proyekto akong hahawakan, may mga kaibigan at pamilyang maaari kong makasama, at may mga lugar na gusto kong puntahan para sa sarili kong kasiyahan.

Ngumiti ako habang naghahanda ng almusal, alam kong hindi pa perpekto ang buhay ko at marami pa akong haharapin. Pero hindi na ako ang babaeng tahimik na naghihintay sa isang lalaking ayaw siyang ipagmalaki. Ako na ang may hawak ng aking mga desisyon, at sa wakas, ang kinabukasang matagal kong ipinagpaliban para sa iba ay buong tapang ko nang sinimulang buuin para sa sarili ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨