Bahagi 3
Akala kong ako na ang pinaka-masamang nanay sa mundo dahil iniwan ko ang VIP wing ng ospital na yun na duguan pa ang tahi ko, pero kailangan kong ilayo ang anak ko bago pa siya tuluyang magutom at lamigin sa hallway na yun.

Paglabas ko ng St. Luke’s BGC, ang lamig ng hangin. Alas tres na ng madaling araw. Wala pa ring tigil ang pagdurugo ng tahi ko pero mas malakas ang kabog ng dibdib ko. Buhat ko si baby sa lumang kumot na bigay ng nurse. Ang Grab na tinawagan ko, dumating. Yung driver, hindi na nagtanong. Nakita yata ang itsura ko.

“Sa condo ninyo sa Two Serendra, Ma’am?” sabi ko sa driver. Yun yung condo na binili ni Papa para sa akin bago pa ako ikasal kay Carlo. Nasa pangalan ko ang titulo. Doon kami dapat titira ni Carlo paglabas ng baby.

Pagdating doon, bukas ang ilaw sa loob. Ang pinto, hindi naka-lock. Pagbukas ko, halos mawalan ako ng hininga. May dalawang maleta sa sala. Babae. Pink. May mga baby boy na damit na nakakalat. May mamahaling crib na kapareho nung nasa My Day ni Liza. At sa ibabaw ng dining table namin, may mga gamot na pang-buntis. Kay Liza.

Nanginig ang kamay ko. Binaba ko si baby sa sofa. Binuksan ko ang kwarto namin. Ang closet na dapat para sa damit ng anak ko, puno ng damit ni Liza. Ang kama namin ni Carlo, may naiwang pabango na hindi sa akin.

Doon ko na-realize, hindi lang pala sa ospital sila nagsasama. Dito na pala nakatira si Liza habang ako nasa bahay nina Mama sa Quezon City nagpapahinga dahil buntis.

Tumawag ako kay Mama. Sumagot siya, maingay pa rin ang background. Tawanan.

“Mama, bakit may gamit ni Liza sa condo ko?” sabi ko, mahina pero nanginginig.

“Ay, Angela, huwag ka nang mag-isip. Pansamantala lang. Mas malapit kasi sa ospital yang condo mo kaysa sa bahay natin. Doon muna siya para maalagaan ni Carlo,” sagot niya na parang wala lang.

“Pansamantala? Anak ko ang dapat nandito. Kakarating ko lang galing ospital. Wala kaming kwarto. Nasa hallway kami pinatulog ng asawa mo!”

Tumahimik siya ng ilang segundo. Tapos sabi niya, “Angela, intindihin mo naman si Liza. Wala na siyang pamilya. Tayo lang. At buntis siya sa apo ko rin.”

Apo niya. Hindi man lang niya nabanggit ang apo niyang babae na nasa sofa ko, gutom.

Pinatay ko ang tawag. Napatingin ako sa bank account namin ni Carlo. Joint account namin na dapat pang-bayad sa ospital. ₱250,000 ang laman nun dapat. Pag-check ko sa app, ₱18,000 na lang. May transfer na ₱180,000 kay Liza kaninang umaga. At ₱52,000 sa isang baby store sa Greenbelt para sa crib.

Doon ko naintindihan lahat. Habang sampung oras akong umiiyak sa sakit sa labor room, habang pinipilit kong lunukin ang tuyong tinapay, sila pala, bumibili ng crib na ₱52,000 para sa baby boy ni Liza.

Naiyak ako pero walang luha. Tuyong-tuyo na ako. Ginutom ako ng nurse ng isang maliit na tetra pack ng gatas para kay baby. Yun ang pinainom ko muna sa kanya. Gutom na gutom siya, sinipsip niya agad.

Nakaupo ako sa sahig ng condo ko, katabi ang anak kong umiiyak, habang ang gamit ng kabit ng asawa ko ay nasa paligid ko. Doon ako natauhan. Hindi na ito tungkol sa pagiging selosa. Tungkol ito sa pag-survive naming mag-ina.

Kinabukasan, bumalik ako sa ospital hindi para magpa-check up, pero para kunin ang discharge papers at birth certificate ni baby. Ayaw pa akong paalisin ng intern. Sabi niya delikado. Pumirma ako ng waiver. “Ako ang nanay. Ako ang mananagot,” sabi ko. Binayaran ko ang bill ko na ₱85,000 gamit ang sarili kong savings account na hindi alam ni Carlo. Yun yung ipon ko nung nagtatrabaho pa ako sa opisina sa Makati bago ako magbuntis.

Pagbalik ko sa condo, nandoon na sila. Si Mama, si Papa, si Carlo, at si Liza na karga ang baby boy niya. Nakabihis na siya, parang hindi bagong panganak. Naka-makeup pa.

“Angela, anong ginagawa mo dito? Dapat nasa ospital ka pa,” sabi ni Papa, halatang nagulat.

“Bahay ko ito. Nasa pangalan ko ang titulo. Bakit kayo nandito?” sagot ko.

Sumagot si Carlo, “Angela, huwag kang ganyan. Pamilya tayo. Kailangan ni Liza ng mas malaking space. Sa Quezon City ka muna tumira.”

Tumingin ako kay Liza. Umiiyak siya. “Ate, sorry ha. Hindi ko sinasadya. Mahal ko lang talaga si Carlo. Matagal na. Nung three months ka pa lang buntis, kami na.”

Matagal na. Habang nagsusuka ako sa umaga, habang nilalagnat ako sa pagbubuntis, sila na pala.

Si Mama ang sumalo, “Angela, tanggapin mo na. Mas mabuting nasa iisang bahay lang kayo para hindi halata ng tao. At saka, si Liza, mas kailangan niya ng suporta. Ikaw, kaya mo na ang sarili mo.”

Doon ako napangiti, pero hindi dahil masaya ako. Dahil sa wakas, malinaw na malinaw na ang lahat. Hindi ako ang priority. Kahit kailan, hindi ako naging priority.

“Alam ninyo, sa hallway ako natulog. Habang kayo nasa VIP na may bouquet at cake. Ang anak ko, nasa lumang lampin. Ang anak ni Liza, nasa crib na ₱52,000 na galing sa pera ko,” sabi ko, mahinahon pero nanginginig.

Nagkatinginan sila. Walang nagsalita. Kasi totoo.

Si Carlo ang unang nagsalita, “Angela, huwag mong isumbat ang pera. Asawa kita. Pera natin yun.”

“Pera ko yun bago pa tayo ikasal. At yung condo na ito, bigay ni Lola sa akin. Hindi conjugal. Nasa titulo ang pangalan ko lang,” sagot ko.

Nagulat si Papa. Alam niya yun. Siya ang nag-asikaso ng titulo ng lupa noon.

Tumingin ako kay Liza, “Liza, wala akong galit sa baby mo. Pero lumabas kayo sa bahay ng anak ko. Ngayon na.”

Umiyak si Liza lalo, tumingin kay Carlo. Si Carlo naman, galit na.

“Angela, kung palalayasin mo si Liza, isasama mo na rin ako sa pag-alis mo sa pamilyang ito,” sabi niya.

“Matagal mo na akong pinalayas, Carlo. Nung iniwan mo ako sa delivery room,” sagot ko.

Doon ko ginawa ang maliit pero pinakamahalagang desisyon sa buhay ko. Hindi ako sumigaw. Hindi ako nanakit. Kinuha ko ang susi ng condo, ang folder ng titulo, ang birth certificate ng anak ko, at ang cellphone ko. Isinama ko ang anak ko sa carrier.

Lumabas ako ng pinto. Hindi ko sila sinarhan. Pero paglabas ko, dumiretso ako sa admin office ng condo at pinapalitan ang access code at pinablock ang lahat ng duplicate keys. Binigay ko ang titulo at ID ko.

“Miss, sa pangalan ko lang po ito. Wala nang ibang pwedeng pumasok maliban sa akin at sa baby ko,” sabi ko sa admin.

Pagkatapos nun, sumakay ako ng taxi papuntang maliit na apartment ng lola ko sa Quezon City na matagal nang walang nakatira. Maliit lang. Mainit. Pero sa akin. At doon, walang Liza. Walang Carlo.

Doon ko unang naramdaman na huminga ulit ako.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Matapos kong palitan ang lock ng sarili kong condo at itakwil ng sarili kong mga magulang, humarap ako sa kanilang lahat at sinabi kong sa korte na lang kami mag-usap kung ipipilit nilang angkinin ang bahay ng anak ko.

Hindi ko inakala na babalik sila kinabukasan sa maliit na apartment ng lola ko sa Quezon City. Maaga pa, alas syete. Katok nang katok. Si Mama, si Papa, si Carlo, at si Liza na may dalang baby boy.

Pagbukas ko ng pinto, buhat ko ang anak ko na mahimbing pa. Hindi ako natulog buong gabi. Binabantayan ko siya. Wala pa rin akong gatas pero may binili akong formula na ₱1,200 na maliit na lata. Tiniis ko.

“Angela, mag-usap tayo nang maayos,” sabi ni Papa. Hawak niya ang isang folder. Akala ko titulo.

“Ano pa ang pag-uusapan natin? Sinabi ko na, sa akin ang condo. Nasa pangalan ko. At yung pera na kinuha ninyo sa joint account, ibabalik ni Carlo,” sabi ko.

Sumabat si Carlo, “Angela, huwag mo akong takutin sa korte. Asawa mo pa rin ako. May karapatan ako sa lahat ng meron ka. At yung bata, anak mo lang yan. Hindi ko yan kikilalanin kung ganyan ka.”

Doon ako natawa. “Anak ko lang? Carlo, nasa delivery room ako, halos mamatay ako para sa kanya. Ikaw nasaan? Nasa VIP room, nag-aayos ng bouquet na ₱5,000 para sa kabit mo.”

Namula ang mukha ni Carlo. “Hindi ko kabit si Liza! Mahal ko siya. At mahal niya ako. Hindi tulad mo na puro ka drama!”

Si Liza umiyak na naman, “Ate, sorry na. Pero si Carlo, siya ang bumuhay sa akin nung namatay ang tunay kong mga magulang. Siya lang ang meron ako.”

Tumingin ako kay Mama. “Mama, ikaw ang nagpalaki sa amin pareho. Paano mo nagawang unahin ang anak ng ampon mo kaysa sa sarili mong anak at apo? Sa hallway mo ako pinatulog. Nakita mo ba ang apo mo?”

Tumingin si Mama sa baby ko, saglit lang. Tapos umiwas.

“Angela, para sa ikabubuti ng lahat ito. Ayaw naming mapahiya ang ospital. Ayaw naming sabihin na pinapaboran namin ang anak namin. Kaya ginawa namin yun,” sabi ni Mama, paulit-ulit yung dahilan na “iwas isyu”.

“Iwas isyu? Mama, kayo ang gumawa ng isyu! Kayo ang naglagay sa akin sa hallway para makuha ni Liza ang VIP! Kayo ang nag-utos sa nurse na bigyan ako ng tuyong tinapay habang si Liza may pa-cater na salmon at hipon!” Hindi ko na napigilan ang boses ko.

Natahimik ang buong pasilyo ng apartment. Lumabas ang kapitbahay kong si Aling Nena, nakasilip.

Doon lumabas ang totoo. Si Papa, hindi na nakatiis.

“Angela, tama na! Oo, inuna namin si Liza! Kasi si Liza, marunong makinig. Si Liza, hindi kami binibigyan ng sakit ng ulo tulad mo. Mula nung pinakasalan mo si Carlo, akala mo kung sino ka. Si Liza, mas may respeto!”

Parang sinampal ako nang malakas. Pero imbes na masaktan ulit, mas lalo akong naging kalmado.

“Respeto? Papa, respeto ba ang tawag sa pagtatalik ng asawa ko at ng kapatid ko sa bahay ko habang buntis ako? Respeto ba ang tawag sa paglustay ng ₱180,000 na ipon ko para sa anak ko?”

Hindi sila nakasagot.

Kinuha ko ang cellphone ko at pinakita ko ang screenshot ng transfer. At ang My Day ni Liza na may buong mesa ng pagkain. At ang picture ng crib na ₱52,000.

“Sinira ninyo ang tiwala ko. Pero hindi ninyo masisira ang buhay ng anak ko,” sabi ko.

Tumingin ako kay Carlo, “Carlo, gusto mo ng karapatan? Sige. Pero may responsibilidad ka rin. Hindi mo susuportahan ang anak ko? Fine. Pero isasauli mo ang ₱180,000 na kinuha mo sa account ko. At pipirma ka ng kasunduan na wala kang habol sa condo ko. Dahil kung hindi, dadalhin ko lahat ng ito sa ospital admin. Alam mo ba kung anong mangyayari sa lisensya mo pag nalaman ng board na ginamit mo ang posisyon mo para bigyan ng VIP at special meal ang kabit mo habang pinabayaan mo ang legal mong asawa sa hallway?”

Namutla si Carlo. Alam niya. Malaki ang epekto nun. Sa ospital sa BGC, mahigpit sila sa ethics.

Si Mama biglang lumambot, “Angela, anak, huwag naman. Maawa ka sa Papa mo. Malapit na siyang mag-retire. Pag nalaman ito ng ospital—”

“Kayo ang hindi naawa sa akin, Mama. Sampung oras akong nasa labor. Wala kayong ginawa kundi hawakan ako para hindi ako makasunod kay Carlo. Naalala ninyo yun?” sabi ko, diretsong tinitigan si Mama.

Umiyak si Mama. Pero hindi na ako madadala sa iyak.

“Umalis na kayo,” sabi ko. “Umalis kayo sa harap ng pinto ko. Dalhin ninyo si Liza at ang baby niya sa malayo sa anak ko. Yung condo, hindi ninyo na magagalaw. Naka-block na kayo sa admin. At yung pera, may 24 hours kayo para ibalik. Kung hindi, bukas na bukas, nasa admin office ako ng St. Luke’s.”

Hindi sila nakagalaw. Si Liza lang ang nagsalita, “Ate, saan kami titira?”

“Hindi ko problema yun,” sagot ko. “Problema yan ng lalaking pinili mong maging ama ng anak mo.”

Isinara ko ang pinto. Narinig ko pa ang iyak ni Liza at ang bulong ni Carlo kay Mama na “Mama, ayusin mo to.”

Pero hindi ko na binuksan. Niyakap ko ang anak ko.

Kinabukasan, bumalik ang pera. ₱180,000. Buong-buo. Nag-message si Carlo, “Naibalik ko na. Huwag ka nang gumawa ng gulo.”

Hindi ako sumagot. Pumunta ako sa City Hall sa Quezon City, kasama si Aling Nena na naging witness ko. Inayos ko ang solo parent ID ko. Inayos ko ang papeles ng anak ko. At pumunta ako sa bangko para gawing solo account na lang ang lahat ng savings ko.

Lumipas ang isang linggo. Tahimik. Walang Mama. Walang Papa. Walang Carlo. Si Liza, umalis daw ng BGC, bumalik ng Cebu kung saan may maliit na bahay ang tunay niyang tiyahin.

Ako? Nasa maliit na apartment pa rin kami ng anak ko. Mainit sa tanghali. Maingay minsan. Pero malinis. At sa gabi, pag tulog na siya sa dibdib ko, naririnig ko ang mahinang paghinga niya. Yun lang, sapat na.

Nagsimula ulit akong magtrabaho online, part-time, habang buhat siya. Yung condo sa Serendra, pinarentahan ko muna. Yung renta na ₱40,000 kada buwan, nilagay ko sa educational fund ng anak ko. Nasa pangalan naming dalawa.

Isang gabi, habang pinapaliguan ko ang anak ko, tinitigan niya ako. Ngumiti siya. Unang ngiti niya.

Doon ko naintindihan, hindi ko kailangang maging buo ang pamilya para maging buo ang buhay ng anak ko. Kailangan ko lang maging buo para sa kanya.

At sa wakas, pagkatapos ng lahat ng sakit, gutom, at pag-iwan nila sa akin sa hallway na yun, nakahinga na ulit kaming dalawa. Magkasama. Malayo sa kanila. Pero malapit sa bagong umaga na kami lang ang may hawak.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨