Bahagi 3
Akala ko noon na kapag nalaman ng lahat na legal akong asawa, bigla silang matatahimik at hihingi ng tawad, pero kabaliktaran ang nangyari at mas lalo akong kinuyog.

Tahimik ang buong ballroom pagkatapos ng sinabi ko kay Bianca. Si Bianca, imbes na bumitaw, mas humigpit pa yung hawak niya kay Miguel. Kita ko yung kuko niya, naka-manicure, bumaon nang konti sa sleeve ng suit ni Miguel. Si Miguel naman, hindi pa rin siya makatingin nang diretso sa akin.

Si Jerome ang unang bumasag sa katahimikan. Tumawa siya nang malakas. “Liza, drama mo ah. Condo? Joint account? Kung totoo yan, bakit sa Quezon City ka pa rin umuuwi mag-isa gabi-gabi? Lahat kami nakikita kang nagba-book ng Grab bandang alas diyes.”

Masakit. Kasi totoo yun. Sa loob ng tatlong taon, madalas akong umuwi mag-isa. Laging may late meeting si Miguel, laging may dinner kasama investors. Yung condo namin sa BGC, madalas ako lang ang tao. May mga gabi na yung pagkain na niluto ko, malamig na pagdating niya.

Si Trish, lumapit sa akin, hinawakan ako sa siko, parang concerned. “Liza, alam kong pagod ka. Baka nasobrahan ka lang sa trabaho. Tara, sa HR office muna tayo.” Yung hawak niya mahigpit, hindi alalay, parang hinihila ako palabas. Sa nakaraang buhay, ganito rin. Dinala niya ako sa HR, tapos kinabukasan locked na yung account ko.

Hindi ako sumama. Marahan kong tinanggal yung kamay niya. “Trish, hindi ako pagod. Malinaw ang isip ko.”

Tumingin ako kay Miguel. “Miguel, sabihin mo sa kanila. Sabihin mo na totoo. Tatlong taon na tayong kasal. Nung kinasal tayo sa City Hall ng Quezon City, ikaw mismo nagsabi na temporary lang yung pagtatago.”

Sa wakas, nagsalita si Miguel. Pero hindi yung inaasahan ko. “Liza, hindi ito yung tamang lugar. Pag-usapan natin sa bahay. Please.”

Yung boses niya mababa, parang pagod. Pero walang “oo, asawa kita.” Walang pag-amin. Mas pinili niyang manahimik kaysa ipagtanggol ako sa harap ng mga taong binabayaran niya.

Si Bianca biglang humagulgol. “Sir, bakit hindi mo sinasabi na hindi totoo? Nasasaktan ako, Sir. Ang tagal kong nagtatrabaho sayo, tapos ganito.” Lumuhod pa yung luha niya, ang galing. Yung ibang empleyado, nagsimula nang maawa sa kanya. May mga bulong na.

“Kawawa naman si Bianca.”

“Si Director Liza naman kasi, ang aggressive.”

Doon ko naramdaman yung lumang kirot. Yung pakiramdam na kahit anong sabihin mo, ikaw pa rin yung masama. Sa nakaraang buhay, naniwala ako na kasalanan ko. Na baka nga mali ako. Pero ngayon, iba na.

Tumingala ako, huminga nang malalim. Naalala ko yung gabi bago ako tumalon sa nakaraang buhay. Mag-isa ako sa 44th floor, hawak ko yung phone ko, walang tumatawag. Si Miguel, nasa business dinner sa Makati kasama si Bianca. Walang nagtanggol sa akin.

Kaya sa pagkakataong ito, hindi ko na hihintayin na ipagtanggol niya ako.

“Okay,” sabi ko, kalmado. “Kung ayaw mong sabihin dito, hindi kita pipilitin.”

Binitawan ko si Miguel. Kinuha ko yung bag ko na nasa upuan sa gilid. Lahat nakatingin pa rin.

Lumapit ako kay Mr. Sy, yung investor. “Sir, pasensya na sa gulo. Pero gusto ko lang linawin, hindi ako kabit. At hindi ko ginamit katawan ko para sa posisyon. Nagtrabaho ako bilang Director for three years, yung product launch last year na kumita ng ₱50 million, team ko ang gumawa.”

Tumango si Mr. Sy, medyo nagulat sa sinabi ko. “Alam ko yun, Liza. Magaling ka.”

Yun lang, pero sapat na para mapahiya si Jerome. Kasi alam ng lahat na totoo yun.

Pagkatapos, hinarap ko ulit si Miguel at si Bianca. “Uuwi na ako. Pero Miguel, yung susi ng condo sa BGC, iiwan ko sa guard. Hindi na ako babalik dun ngayong gabi. Dun muna ako sa sarili kong unit sa Quezon City.”

Nanlaki mata ni Miguel. “Liza, anong sinasabi mo?”

“Yung totoo. Pagod na akong magtago. Pagod na akong maging secret.” Tiningnan ko si Bianca na nakakapit pa rin. “At Bianca, pakibitaw na yung asawa ko. Nakakahiya sa investors.”

Hindi siya bumitaw agad, pero kita kong namula siya.

Lumakad ako palabas ng ballroom. Bawat hakbang ng heels ko, dinig na dinig. Walang pumigil maliban kay Trish na sumisigaw ng “Liza!” Pero hindi ako lumingon.

Pagdating sa parking lot ng building sa BGC, sumakay ako sa kotse ko. Doon lang ako umiyak, saglit lang. Pinunasan ko agad. Tinitigan ko yung rearview mirror. Yung babae sa salamin, hindi na yung takot na Liza na laging naghihintay.

Kinuha ko cellphone ko, binuksan yung company handbook na sinend ni Trish dati. Hinanap ko yung policy na sinasabi ni Miguel na bawal magpakasal ang empleyado. Nag-scroll ako nang nag-scroll. Wala. Ang nakalagay lang, bawal ang magkarelasyon kung magka-department at may direct reporting. Hindi bawal ang kasal, lalo na kung CEO at Director ng magkaibang division. Walang nakasulat na kailangan itago.

Doon ko naintindihan. Lahat ng sinabi ni Miguel na “para protektahan ka,” hindi totoo. Ginawa niya yun para protektahan sarili niya, para maging free siyang kumilos na parang single.

Masakit, pero mas malinaw.

Nag-drive ako papuntang Quezon City. Yung maliit na unit na binili ko bago pa kami ikasal, worth ₱2.5 million, yun ang totoong sa akin. Hindi conjugal, hindi galing sa kanya. Sarili kong pera, ipon ko nung nasa startup pa ako.

Pagdating dun, binuksan ko yung drawer. Nandun pa yung marriage certificate namin, naka-folder. Katabi yung wedding ring na hindi ko na sinusuot sa opisina. Kinuha ko yung folder, nilagay sa bag.

Tapos may maliit akong desisyon na ginawa. Hindi malaki, pero importante.

Binuksan ko laptop ko, gumawa ako ng bagong email. Hindi sa company email, sa personal ko. Sinulatan ko yung lawyer na kakilala ko nung college, si Atty. Mara. “Mara, pwede ba tayong magkita bukas? Gusto kong malaman rights ko bilang legal wife, lalo na sa joint account at sa shares na nakapangalan sa aming dalawa.”

Send.

Pagka-send, humiga ako. Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, hindi ako naghintay ng text ni Miguel na “Pauwi ka na?” Hindi ko na tiningnan kung nag-message si Bianca sa GC.

Kinabukasan, pagpasok ko sa opisina sa BGC, iba na tingin ng lahat. May umiwas, may nakatitig. Si Jerome, pagdaan ko, bumulong, “Ang kapal mo pa ring pumasok.” Hindi ko pinansin.

Si Trish, nasa harap ng desk ko. “Liza, pinapa-lock ni Sir yung access mo sa main project. For security daw.”

Tumango lang ako. “Okay.” Kasi alam ko na gagawin niya yan. Sa nakaraang buhay, doon nagsimula yung pag-lock ng lahat sa akin. Pero ngayon, may kopya na ako ng lahat ng files ko sa personal drive. At nasa bag ko yung marriage certificate.

Bandang alas tres ng hapon, biglang nag-message si Miguel. “Liza, mag-usap tayo. Sa opisina ko. Ngayon na.”

Hindi ako natakot. Kinuha ko yung bag ko, tumayo ako, at naglakad papunta sa opisina niya sa 44th floor. Sa elevator, naalala ko yung huling beses na nasa 44th floor ako sa nakaraang buhay. Pero ngayon, hindi ako tatalon. Aakyat ako.

Kumatok ako. “Pasok,” sabi niya.

Pagbukas ko ng pinto, nandun si Bianca sa loob, nakaupo sa sofa, umiiyak pa rin. Si Miguel nakatayo sa may bintana, hawak yung baso ng warm water na binigay ni Bianca kagabi.

At doon ko nakita, sa ibabaw ng desk ni Miguel, yung susi ng condo na iniwan ko sa guard. Binalik niya.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Akala ni Miguel na kaya niya pa akong patahimikin sa loob ng opisina niya na parang dati, pero sa pagkakataong ito ako na mismo ang humarap at nagsalita para tapusin ang lahat.

Pagkapasok ko, hindi agad ako nagsalita. Tinitigan ko lang yung eksena. Si Bianca na umiiyak sa sofa, hawak yung tissue. Si Miguel na nakatalikod, kunwari stressed. Yung susi ng BGC condo nasa desk, parang hamon.

“Pinatawag mo ako, Sir?” sabi ko, formal. Sinadya ko.

Lumingon si Miguel. “Liza, upo ka.”

Umupo ako, pero hindi sa sofa kung saan nakaupo si Bianca. Sa upuan sa harap ng desk niya. Binuksan ko yung bag ko, pero hindi ko pa nilabas yung folder.

Si Bianca, nagsalita agad. “Director Liza, sorry kung nagulo kita kagabi. Hindi ko lang talaga alam na… na may relasyon kayo ni Sir. Akala ko single siya kasi yun yung sinabi niya sa akin nung Christmas party sa Makati.”

Christmas party. Naalala ko yun. December last year, sa Makati. Wala ako kasi may sakit mama ko sa Cebu. Siya ang kasama ni Miguel.

Ngumiti ako. “Bianca, tanungin kita. Nung sinabi ni Miguel na single siya, naniwala ka agad? Hindi mo man lang chineck yung HR records? Secretary ka, may access ka sa lahat, hindi ba?”

Namutla siya. “Wala akong access sa personal—”

“Wala?” Putol ko. “Pero may access ka sa GC ng buong kumpanya para mag-post ng picture ko. May access ka sa calendar ni Sir para i-schedule yung mga dinner niyo na dalawa lang. Ang galing mo.”

Tumayo si Miguel. “Liza, tama na. Huwag mo nang idamay si Bianca. Wala siyang kinalaman dito.”

Doon ako natawa, mahina pero malamig. “Wala siyang kinalaman? Siya ang nag-post ng picture sa GC. Siya ang unang nag-comment ng ‘Alam ba ito ni Ms. Bianca?’ gamit dummy account. Si Trish ang nagsabi sa akin, nakita niya sa logs.”

Hindi ko alam kung totoo yung logs, pero hinulaan ko lang base sa dati. Sa nakaraang buhay, si Bianca ang nanguna sa lahat. At base sa reaksyon ni Miguel, tama ako. Natigilan siya.

Si Bianca, biglang tumayo, galit na. “Wala akong ginagawang masama! Ikaw ang sinungaling! Kung asawa ka talaga, bakit wala kang ebidensya?”

Ito na yung hinihintay ko.

Dahan-dahan kong kinuha yung folder mula sa bag. Nilapag ko sa desk ni Miguel. Binuksan.

Unang papel, marriage certificate. City Hall ng Quezon City, three years ago. Pangalan namin dalawa, pirma namin dalawa.

Pangalawa, kopya ng titulo ng lupa ng condo sa BGC, worth ₱8 million, nakapangalan sa aming dalawa bilang mag-asawa.

Pangatlo, print ng joint bank account, ₱12 million.

Tahimik.

Si Bianca, napatingin sa mga papel, nanginginig yung kamay.

Si Miguel, napalunok. “Liza, saan mo nakuha—”

“Sa bahay natin. Sa bahay na ayaw mong tawaging bahay natin sa harap ng iba.” Tinitigan ko siya. “Miguel, tatlong taon kitang pinrotektahan. Lahat ng sabi mong ‘para sa investors,’ sinunod ko. Lahat ng ‘hintay lang,’ naniwala ako. Pero anong ginawa mo? Nung kumalat picture, itinanggi mo ako sa harap ng lahat para lang hindi masira image mo.”

Tumayo si Miguel, lumapit sa akin. “Liza, nagkamali ako. Alam ko. Natakot lang ako. Baka mawala investors natin na ₱200 million funding. Baka isipin nilang nepotism—”

“Nepotism?” Tumaas boses ko, pero hindi sumigaw. “Miguel, Director ako bago pa tayo ikasal. Ako nagdala ng client na nagbigay ng unang ₱50 million. Tapos ngayon nepotism?”

Hindi siya nakasagot.

Si Bianca, biglang nagsalita, desperada na. “Sir, huwag kang maniwala sa kanya! Peke yan! Inedit niya yan!”

Lumingon ako sa kanya. “Peke? Bianca, gusto mo tawagan natin City Hall ngayon? Or gusto mo tawagan natin si Atty. Mara para i-verify? Nasa baba siya ngayon, hinihintay ako.”

Hindi ko talaga tinawag si Atty. Mara na pumunta, pero nagsinungaling ako para matakot siya. Effective.

Si Miguel, sa wakas, hinarap si Bianca. “Bianca, lumabas ka muna.”

“Sir—”

“Lumabas ka muna, sabi!” Medyo malakas na yun. Nagulat si Bianca. Dahan-dahan siyang lumabas, pero bago isara pinto, sinamaan niya ako ng tingin.

Naiwan kami ni Miguel.

Umupo siya, hawak ulo. “Liza, anong gusto mo?”

“Gusto ko ng totoo. Gusto kong aminin mo sa buong kumpanya na asawa mo ako. Hindi bukas, ngayon. Sa GC. At gusto kong i-correct mo yung sinabi mong nakisabay lang ako.”

“Mahirap yan, Liza. Investors—”

“Investors alam na may asawa ka. Si Mr. Sy mismo nagsabi sa akin kagabi na okay lang sa kanila. Ang hindi okay, yung nagsisinungaling ka.”

Tahimik siya nang matagal. Tapos kinuha niya phone niya. Nag-type.

Ilang segundo lang, nag-vibrate buong building. Sa GC ng buong kumpanya, may bagong message.

Miguel Tan: @all, Gusto kong linawin. Si Liza Reyes ay legal na asawa ko for 3 years. Kasal kami sa Quezon City. Yung picture kahapon, hindi siya nakisabay lang, magkasama kaming umuwi dahil mag-asawa kami. Sorry sa confusion. At sorry sa asawa ko.

Nabasa ko. Nanginginig kamay ko, pero hindi dahil sa takot. Dahil sa wakas.

Pumasok sunod-sunod ang reactions. Heart, shock. Si Trish nag-react ng praying hands. Si Jerome, seen lang.

Pagkatapos, tinitigan ko si Miguel. “At si Bianca?”

“Anong si Bianca?”

“Ilang beses mo siyang sinabihan na single ka? Ilang beses mo siyang hinayaang mang-bash sa akin?”

Yumuko si Miguel. “Hindi ko alam na ganun siya. Akala ko concerned lang siya—”

“Concerned na i-post picture ko? Concerned na tawagin akong kabit?” Tumayo ako. “Miguel, hindi ko hinihingi na mahalin mo ulit ako. Pero hinihingi ko respeto. At kung hindi mo maibigay yun, maghihiwalay tayo nang maayos. Hati sa conjugal property, pero yung unit ko sa Quezon City, akin yun lang. Hindi kasama.”

“Divorce? Liza—”

“Annulment. At kung ayaw mo, sa korte tayo magkita. May ebidensya ako.”

Hindi ko siya tinakot. Sinabi ko lang totoo.

Biglang bumukas pinto, si Trish. “Sir, Ma’am, may investors sa baba, hinahanap kayo. Si Mr. Sy gusto makausap kayong dalawa.”

Tumingin kami ni Miguel sa isa’t isa. Tumango ako.

Pagbaba namin, magkasama pero hindi magkahawak kamay. Malinaw na malinaw. Si Mr. Sy, nginitian kami. “Finally, pinakilala mo na asawa mo, Miguel. Mas tiwala kami sa taong marunong magpahalaga sa pamilya.”

Si Bianca, nasa sulok, nakatingin. Wala nang luha, puro galit. Lumapit si Trish sa kanya, may dalang papel. “Bianca, pinapatawag ka ni Sir bukas sa HR. May policy tayo about harassment.”

Si Jerome, lumapit sa akin, awkward. “Liza, sorry sa nasabi ko sa GC. Mali ako.” Hindi ko agad tinanggap, pero tumango ako. “Sana matuto ka.”

Si Carla, yung nagbuhos ng kape dati, hindi na nagpakita buong araw.

Natapos yung araw na yun nang hindi perfect, pero totoo.

Umuwi ako sa Quezon City unit ko. Hindi na sa BGC. Si Miguel, naiwan sa BGC condo. Nag-usap kami na magbibigay ng space muna. Hindi pa kami hiwalay, pero hindi na rin secret.

Kinagabihan, nagluto ako para sa sarili ko. Adobo, kanin, at ginisang gulay. Tahimik lang, pero masarap. Walang hinihintay. Walang kailangang itago.

Binuksan ko cellphone ko, nakita ko message ni Miguel: “Thank you, Liza. At sorry ulit. Bukas, sabay tayo pumasok? Gusto kong ihatid ka.”

Hindi ako sumagot agad. Pinag-isipan ko.

Kinabukasan, sumagot ako: “Sige. Pero sa sarili kong kotse ako. Magkikita na lang tayo sa office. Asawa mo ako, hindi alalay mo.”

At sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, naramdaman kong ako ulit si Liza Reyes, hindi lang si Director Liza, hindi lang si Mrs. Tan na nakatago.

Yun ang simula ng bagong buhay ko, kung saan hindi na ako kailangang magtago para mahalin.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨