Bahagi 3
Nung nalaman kong peke pala ang sakit ng mister ko at may dalawa na siyang anak sa kabit, doon ko naintindihan kung bakit niya ako gustong papirmahin

Paglabas ko ng bank sa Ayala, mainit ang araw pero malamig ang kamay ko. Hindi dahil sa aircon. Dahil sa wakas malinaw na sa akin lahat. Hindi lang babae ni Carlo si Bianca. Pamilya na sila.

Sumakay ako ulit ng Grab pabalik ng condo. Sa biyahe, tinitigan ko yung reflection ko sa bintana. Sampung taon kong sinuklay ang buhok ni Carlo tuwing umaga. Sampung taon kong tinitimpla yung herbal na gamot niya, inaamoy yung pait para lang masigurong tama yung init. Sampung taon kong hindi pinansin yung sarili ko kasi akala ko mamamatay na yung asawa ko.

Pagbukas ko ng pinto ng condo, nandoon pa rin si Bianca. Naghuhugas ng pinggan. Yung dalawang bata na nakita ko sa picture sa phone ni Carlo, wala doon. Pero may dalawang pares ng tsinelas na pambata sa may entrance, maliit, kulay blue at pink.

“Saan si Carlo?” tanong ko.

Nasa kwarto daw, nagpapahinga. Pumasok ako. Nakita ko si Carlo nakahiga ulit, pero pawis. Hindi yung pawis ng may sakit. Pawis ng kinakabahan.

“Grace,” sabi niya, mahina pa rin boses. “Bakit ang tagal mo sa labas?”

Umupo ako sa gilid ng kama. Hindi ko siya hinawakan. Tinitigan ko lang yung mukha niya na dati inaawaan ko.

“Carlo, ilang taon na yung panganay niyo ni Bianca?” tanong ko, mahinahon.

Nanlaki mata niya. “Anong sinasabi mo? Wala akong anak kay Bianca. Nurse ko lang siya.”

“Ah nurse lang. Yung nurse na may susi ng condo natin? Yung nurse na nagluluto ng sinigang sa kusina ko? Yung nurse na tinatawagan ng anak mo ng papa?”

Hindi siya sumagot. Narinig kong huminto si Bianca sa paghuhugas.

Pumasok si Jomar galing sa balcony, may dalang yosi kahit bawal sa condo.

“Ate Grace, ano ba yan, nag-iimbento ka na naman. Yung mga bata na sinasabi mo, pamangkin ni Bianca yun. Tinutulungan lang ni kuya.”

Tumayo ako. “Pamangkin na tinatawag si Carlo na papa at si Bianca na mama? Anong klaseng pamangkin yun, Jomar?”

Namula si Jomar. “Bastos ka na ah. Sampung taon kang pinakain ni kuya, ngayon ganyan ka magsalita?”

Doon ako napatawa, pero hindi masaya. “Pinakain? Jomar, tingnan mo yung bank account. Ako naghulog ng puhunan. Ako nagbenta nung alahas ng nanay ko para may pang-umpisa yung trading. Si Carlo, anong pinakain niya sa akin? Yung peking ubo niya tuwing gabi?”

Lumabas si Bianca sa kusina, basang kamay, luhaan.

“Ate Grace, sorry po. Hindi ko po ginusto. Si Carlo po kasi, sabi niya hiwalay na kayo. Sabi niya may sakit siya at ikaw daw po may ayaw na sa kanya.”

“At naniwala ka?” Sabi ko. “Sampung taon siyang may sakit kunwari, naniwala ka agad na hiwalay na kami?”

Umiyak siya lalo. “Mahal ko po siya, Ate. May dalawa na kaming anak. Yung bunso ko apat na taon pa lang.”

Apat na taon. Ibig sabihin, habang binabantayan ko si Carlo sa ospital sa Makati nung 2022, buntis na pala si Bianca sa pangalawa.

Naupo ako. Hindi dahil nanghina ako. Dahil ayokong saktan yung babae sa harap ni Sofia pag dumating siya.

Dumating si Sofia galing school, kasama ni Ana. Nine years old na siya, matalino, tahimik. Pagkakita niya kay Bianca, kumunot noo niya.

“Mama, sino po siya? Bakit siya nandito ulit?”

Si Sofia, ilang beses na pala nakikita si Bianca na lumalabas ng kwarto ni Carlo tuwing umaga bago siya pumasok sa school.

Doon ko naramdaman yung sakit na mas malalim pa sa panloloko. Yung anak ko mismo, nakikita na pala, pero hindi niya sinasabi kasi natatakot siya.

Niyakap ko si Sofia. “Wala anak, kausap lang ni papa.”

Pumasok kami sa kwarto ni Sofia. Doon ko siya tinanong nang mahinahon kung ano pa nakikita niya. Sabi niya minsan naririnig niya si Carlo kausap sa cellphone, “Bunso, mahal ka ni papa, bukas punta si papa dyan sa Cavite.” Cavite. Doon pala sila nakatira.

Kinagabihan, nung umalis na si Bianca at Jomar, kinausap ko si Carlo nang kami lang.

“Carlo, simula bukas hindi na ako pipirma ng kahit ano na galing sa’yo o kay Jomar. Yung authorization na binigay mo, sinira ko na.”

“Grace, hindi mo pwedeng gawin yan. Mag-IPO na tayo sa susunod na linggo. Kailangan ng board yung pirma mo.”

“Board? Anong board? Ako yung board. Ako yung nagpondo. Ikaw tagapangalan lang.”

Tumawa siya, pero pilit. “Yang kasunduan na yan, luma na yan. Hindi na valid yan. Sampung taon na nakalipas, wala nang notaryo na tatanggap niyan.”

“Talaga? Gusto mo tawagan natin si Denise ngayon? Nasa BGC lang siya. Abogado siya, hawak niya yung kopya ng notaryo mula 2016.”

Nanahimik siya. Alam niyang hawak ko siya.

Kinabukasan, maaga akong pumunta sa opisina namin sa Quezon City. Maliit lang dati yun, ngayon tatlong floor na. Lahat ng empleyado bumati sa akin. Si Carlo, kahit kailan hindi pumunta doon kasi may sakit kunwari.

Binuksan ko yung filing cabinet. Lahat ng resibo, lahat ng bank transfer, lahat nakapangalan sa akin. Yung unang ₱500,000 na puhunan, galing sa mana ng tatay ko. Yung sumunod na ₱2.5 million na dagdag puhunan nung 2019, galing sa pagbenta ko ng lupa sa Laguna na titulo ko.

Walang kahit piso na galing kay Carlo.

Tinawagan ko si Denise, pinapunta ko sa opisina. Sabi ko, “Gusto kong ayusin lahat. Gusto kong malipat na lahat ng titulo ng lupa at bank account sa pangalan ko lang. At gusto kong ihanda mo yung certification na ako ang beneficial owner.”

Sabi ni Denise, kaya niya. May hawak na siyang original na notary book.

Hapon na nung bumalik ako sa condo. Wala na si Carlo. May iniwan siyang sulat sa mesa, sulat-kamay. “Grace, patawarin mo ako. Pero kailangan ng mga bata ng ama. Pag-isipan mo yung ₱2 milyon, malaking pera na yun para sa babaeng tulad mo.”

Babaeng tulad ko. Sampung taon kong inalagaan yung peke niyang sakit, tapos babaeng tulad ko lang pala ako.

Hindi ako umiyak. Kinuha ko yung sulat, pinunit ko at tinapon sa basurahan.

Yung maliit pero importanteng desisyon na ginawa ko nung gabing yun, hindi yung pag-iyak o pag-alis. Nagbihis ako, nagsuklay, at nilagay ko sa maleta yung dress na bibilhin ko sana para sa IPO party. Pula. Matagal ko nang hindi sinusuot ang pula kasi sabi ni Carlo bagay daw sa akin ang puti, mukhang mabait.

Tapos kinuha ko yung duplicate copy ng kasunduan galing sa safety deposit box. Nilagay ko sa envelope na bago. Sa ibabaw sinulatan ko ng pentel pen: “ORIGINAL – 2016 – GRACE REYES”.

Tinext ko si Denise: “Bukas, 6PM, sa ballroom sa BGC. Sama ka. Dalhin mo yung notary book.”

Nag-reply siya: “Nandiyan ako. Hindi ka na mag-isa.”

Nung gabing yun, katabi ko si Sofia sa kama. Nakatulog siya agad, pero ako gising. Hawak ko yung kamay niya. Sabi ko sa sarili ko, hindi na ako yung Grace na umiiyak sa tabi ng kama ng may sakit kunwari. Bukas, ako yung Grace na may-ari ng kumpanya.

At yung ₱2 milyon na gusto nilang ibato sa akin, isusupalpal ko pabalik sa kanila kasama ng sampung taon nilang kasinungalingan.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa mismong IPO party sa harap ng lahat ng investor, nilabas ko ang tinago nilang kasunduan at doon ko sila siningil sa sampung taong panloloko sa akin

Alas sais ng gabi sa ballroom sa BGC. Tulad nung nasa panaginip kong bangungot, maliwanag ulit ang ilaw. Naka-formal lahat, may mga taga-SEC, may mga investor galing Makati at Cebu, may media. Sa stage may malaking screen: “GRACE TRADING CORP – IPO CELEBRATION – ₱400 MILLION VALUATION”.

Si Carlo nasa stage na, naka-barong na hindi na mukhang may sakit. Tuwid na tuwid ang tayo. Katabi niya si Bianca, naka-white dress, parang siya ang misis. Sa paanan nila yung dalawang bata, naka-uniporme pang-party, yung isa tinatawag siyang papa nang malakas.

Hawak ni Carlo ang micro.

“Maraming salamat sa lahat ng pumunta. Sampung taon akong may sakit, pero hindi ako iniwan ng pamilya ko. Ngayong mag-IPO na kami, panahon na para ayusin ang personal na buhay ko.”

Tumingin siya sa pinto kung saan ako papasok. Akala niya hindi ako darating. Akala niya nasa condo lang ako umiiyak.

Bumukas ang pinto. Pumasok ako, naka-red dress. Kasama ko si Denise, naka-blazer, hawak yung brown envelope at notary book. Kasama ko rin si Ana at si Sofia, hawak ko kamay ni Sofia.

Tahimik ang buong ballroom.

“Grace?” Sabi ni Carlo sa micro, pilit ngiti. “Buti dumating ka.”

Umakyat ako sa stage. Hindi ako humingi ng micro sa host. Kinuha ko yung micro sa kamay ni Carlo.

“Magandang gabi po sa lahat. Ako po si Grace Reyes. Ako po yung asawa na sinasabi ni Carlo na inalagaan siya ng sampung taon.”

Nagbulungan ang mga tao.

Tumingin ako kay Carlo, kay Bianca, sa dalawang bata.

“Carlo, sabi mo bibigyan mo ako ng ₱2 milyon para pumirma sa divorce? Para sa’yo na yung kumpanya, bahay at pati anak ko?”

Ngumiti si Carlo, akala niya drama lang.

“Grace, huwag ka nang gumawa ng eksena. Pirmahan mo na lang, bibigyan pa kita ng dagdag. ₱2 milyon, malaki na yun.”

Tumawa ako, pero malamig.

“Malaki? Carlo, yung kumpanya na pinagmamalaki mo ngayong gabi, magkano valuation? ₱400 million. Yung shares na nakapangalan sa’yo, magkano puhunan? Lahat galing sa akin. Yung lupa sa Laguna na binenta ko, yung mana ng tatay ko, yung alahas ng nanay ko.”

Binuksan ko yung envelope. Nilabas ko yung kasunduan na naninilaw.

“Ito ang Kasunduan ng Pagtitiwala sa Shares na pinirmahan natin nung 2016, tatlong buwan pagkatapos ng kasal. Notarized. Sabi dito, ikaw tagapangalan lang. Wala kang kahit isang share na sa’yo talaga.”

Inabot ko kay Denise yung notary book.

“Atty. Denise, pakibasa po yung certification.”

Binasa ni Denise nang malakas.

“This is to certify that on March 15, 2016, Mr. Carlo Santos and Mrs. Grace Reyes appeared before me and executed a Trust Agreement stating that all shares registered under Mr. Santos are beneficially owned by Mrs. Grace Reyes. Notary Public, Quezon City.”

Nanlaki mata ng mga investor. May isang matandang investor na tumayo, sabi niya, “Ibig sabihin, si Mrs. Grace pala talaga ang may-ari?”

“Exactly po,” sabi ni Denise.

Si Carlo namula.

“Hindi totoo yan! Luma na yan! Wala nang bisa yan! Sampung taon na yan!”

“Ah wala nang bisa? E bakit hanggang ngayon nakapangalan pa rin sa akin yung bank account na pinang-IPO natin? Bakit yung titulo ng lupa ng opisina natin sa Quezon City, nasa pangalan ko pa rin? Bakit yung SEC registration, ako pa rin ang treasurer?”

Singit ni Jomar galing sa baba ng stage, sumigaw.

“Sinungaling ka! Ginawa ka lang ni kuya na may-ari kunwari para sa tax! Sa amin talaga yang kumpanya!”

Tumingin ako kay Jomar.

“Jomar, ikaw pa? Yung voting rights na gusto mong nakawin sa akin? Yung authorization na pinapapirma mo? Wala kang kinalaman sa kumpanya kahit kailan. Wala ka ngang SSS contribution sa payroll.”

Nagtawanan yung ilang empleyado namin na nasa audience.

Si Bianca biglang humagulgol, lumuhod pa sa stage, hawak yung dalawang bata.

“Ate Grace, maawa ka. Mga bata lang to. Wala silang kasalanan. Kailangan nila ng papa nila.”

Tiningnan ko yung dalawang bata. Maliit pa. Yung bunso apat na taon pa lang, umiiyak na rin kasi natatakot.

Lumuhod ako para pantayan sila, pero hindi kay Bianca.

“Anak, hindi kayo ang kaaway ko. Pero hindi si Carlo ang papa na dapat niyong tularan.”

Tumayo ako, hinarap si Bianca.

“Bianca, kung totoong mahal mo mga anak mo, hindi mo sila dadalhin sa ganitong eksena. Hindi mo sila gagamitin para makuha yung kumpanya ng iba.”

Umiyak lalo si Bianca.

Si Carlo, doon na lumabas ang totoo niyang ugali. Hindi na ubo, hindi na mahina.

“Grace! Ako naghirap ng sampung taon! Ako nagplano ng lahat! Kung hindi dahil sa peking sakit ko, hindi ka magtatrabaho ng ganyan! Utang mo sa akin to!”

Doon na natahimik ang lahat. Siya mismo nagsabi. Peke ang sakit niya.

Narinig yun ng lahat. Ng media, ng investor, ng mga empleyado.

“Rinig niyo po?” Sabi ko sa micro, pero kalmado na ako. “Sampung taon na peke ang sakit niya. Sampung taon niya akong pinag-alaga, habang may ibang pamilya siya sa Cavite. Yung gamot na herbal na pinapainom ni Bianca, tubig na may food coloring lang pala.”

May isang investor na nagsalita, galit.

“Mr. Santos, this is fraud. If you faked illness to gain sympathy and shares, we will pull out our investment.”

Si Carlo nanginginig na.

“Grace, hindi… hindi ganun…”

“Carlo, tapos na.” Sabi ko. “Bukas pupunta kami ni Atty. Denise sa SEC para i-transfer na lahat ng shares sa pangalan ko. Yung bahay sa Makati, nasa pangalan ng nanay ko ang titulo, hindi mo pwedeng galawin. Yung bank account, na-freeze ko na kaninang umaga. At si Sofia, anak ko, sa akin siya. Hindi mo siya pwedeng gamitin para makuha yung kahit ano.”

Lumapit si Sofia, niyakap ang binti ko. “Mama, uwi na tayo.”

Tumingin ako sa audience, sa mga taong nagpalakpak dati kay Carlo.

“Pasensya na po kayo sa eksena. Pero gusto ko lang malaman niyo, yung kumpanyang i-IPO bukas, ako ang nagbuo. Hindi dahil sa awa, kundi dahil sa pagod. At bukas, tuloy pa rin ang IPO. Pero ako na ang pipirma, hindi si Carlo.”

Nagpalakpakan ang mga empleyado namin. Yung matandang investor na kanina, lumapit at nakipagkamay sa akin.

Si Carlo, naiwan sa stage, hawak pa rin yung micro na wala nang boses. Si Bianca, hila-hila yung dalawang bata pababa ng stage, umiiyak, walang tumutulong. Si Jomar, sinubukan pang agawin yung envelope ko, pero hinarang siya ng guard ng hotel.

Bumaba ako ng stage, hawak si Sofia.

Paglabas namin ng ballroom, sinalubong kami ng hangin sa BGC. Maliwanag ang ilaw ng mga condo, maingay ang kalye, pero tahimik ang puso ko sa unang pagkakataon sa sampung taon.

Kinabukasan, nasa opisina ako sa Quezon City, pirmado na lahat. Yung ₱400 million na kumpanya, nasa pangalan ko na nang buo. Yung titulo ng lupa sa Makati at Laguna, safe. Yung bank account, nasa kontrol ko. Si Carlo, wala nang kahit anong karapatan, kahit yung ₱2 milyon na ibibigay niya, hindi na niya kayang ibigay kasi wala na siyang pera.

Si Sofia katabi ko sa opisina, nagdo-drawing. Sabi niya, “Mama, paglaki ko gusto ko maging katulad mo, matapang.”

Niyakap ko siya. Sabi ko, “Hindi anak, gusto ko maging mas masaya ka kaysa kay Mama.”

At sa labas ng bintana ng opisina, sumisikat na ulit ang araw sa Manila, parang bagong simula para sa aming dalawa.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨