Bahagi 4
Hinarap ko si Carlo at si Celine sa bahay namin sa BGC at doon ko sinabi na ako na ang pipili ng kapayapaan para sa anak ko

Isang Linggo pagkatapos kong magbukas ng sariling bank account, bumalik si Celine sa Manila. Hindi ko nalaman sa kanya mismo, nalaman ko kay Trish na nakita niya sa Instagram story ng common friend namin na nasa BGC daw si Celine, nasa isang coffee shop malapit sa condo namin, may kasamang lalaki na kamukha ni Carlo.

Hindi ako nag-react agad. Pinakain ko muna si Joaquin, limang buwan na siya nun, mas malakas na dumede at nakangiti na pag nakikita ako. Si Aling Lita nag-aalala, sabi niya, “Ma’am Mara, okay ka lang?” Ngumiti ako at sabi ko okay lang.

Pero kinagabihan, umuwi si Carlo ng alas nuwebe, amoy pabango na hindi ko kilala, hindi yung usual niyang amoy. Hindi yung amoy pine tree at snow na dala niya nung dumating siya galing Switzerland, iba na. Mas matamis, mas babae.

“Galing ka sa opisina?” tanong ko habang naghuhugas ako ng bote ni Joaquin sa kusina.

“Oo, may client dinner sa Makati.” Sagot niya pero hindi siya tumitingin sa mata ko.

“Si Celine nasa Manila na pala.”

Natigilan siya. Nalaglag yung susi ng kotse na hawak niya sa sahig.

“Sino nagsabi?”

“Wala. Nakita ko sa Instagram.”

Hindi na siya nakasagot. Pumunta siya sa crib ni Joaquin at akmang bubuhatin pero tulog na yung bata. Tumayo siya doon ng matagal, parang nag-iisip kung magsisinungaling pa o hindi.

Kinabukasan ng hapon, habang nasa sala kami ni Joaquin at Aling Lita, biglang may kumatok. Si Celine. Naka-white dress, payat pero mukhang healthy na, may dalang paper bag na may lamang cake. Yung mukha niya maamo, parang hindi makabasag pinggan.

“Mara? Pwede ba akong pumasok? Gusto ko lang magpasalamat kay Carlo at makita si baby.”

Si Carlo nasa likod niya, parang sinamahan siya papunta. Hindi ko alam kung anong plano nila, pero alam kong hindi ito simpleng pagbisita lang.

Pinapasok ko sila. Si Aling Lita kinuha si Joaquin at dinala sa kwarto para hindi magising.

Umupo si Celine sa sofa, si Carlo sa tabi niya pero may distansya. Ako sa single chair sa harap nila. Tahimik ng ilang segundo.

“Mara, alam kong mali yung timing,” simula ni Celine, mahinahon yung boses. “Pero gusto kong linawin na wala kaming relasyon ni Carlo nung nasa Switzerland kami. Tinulungan niya lang talaga ako kasi wala akong kasama.”

Tinitigan ko siya. Hindi ako galit sa kanya, pagod lang.

“Celine, may pamilya ka sa Cebu. May dalawang kapatid na doktor. Nasa Manila yung mama mo nung nasa Switzerland ka. Bakit sinabi ni Carlo na wala kang kamag-anak?”

Namula siya. Tumingin kay Carlo.

“Carlo, sinabi mo yun?”

Yumuko si Carlo. Doon na lumabas lahat.

“Mara, natakot ako,” sabi niya, halos pabulong. “Nung sinabi ni Celine na may sakit siya, bumalik lahat. Yung dati naming plano, yung pangako ko sa kanya nung college na hindi ko siya iiwan. Hindi ko alam na buntis ka ng isang buwan nung umalis ako. Nung nalaman ko, nasa Switzerland na ako, hindi ko alam paano babalik.”

“Pero alam mo na buntis ako nung nasa Switzerland ka pa. Pitong buwan kang wala. Nanganak ako mag-isa, nag-bleed ako, nasa incubator yung anak natin ng labindalawang araw na nagkakahalaga ng ₱180,000 at ikaw nasa Alps nag-i-ski?”

Hindi siya nakasagot.

“At yung kasal natin na ₱500,000 na deposit, sino nag-cancel? Ako. Sino humarap sa mga tita na nagtatanong kung may kabit ka? Ako. Sino naglakad ng insurance na ₱250,000 habang may tahi pa? Ako. Lahat ako.”

Doon umiyak si Celine.

“Mara, sorry. Hindi ko alam na ganito kalala yung nangyari sa’yo. Akala ko okay kayo ni Carlo, sabi niya naintindihan mo.”

Tumingin ako kay Carlo. Doon ko nakita yung pinakamalaking butas niya. Akala niya pag sinabi niyang mabait siya at tumutulong siya, okay na. Akala niya pag bumili siya ng Black Forest cake araw-araw at nagbayad ng yaya, mabubura yung pitong buwan na iniwan niya ako.

“Carlo, hindi ko kailangan ng cake. Hindi ko kailangan ng crib na ikaw pumili. Kailangan ko ng asawa nung panahong muntik na akong mamatay sa delivery room. Wala ka.”

Tumayo ako. Kinuha ko yung folder na nasa study, yung titulo ng lupa sa Tagaytay at yung bank statement ng joint account. Nilapag ko sa lamesa.

“Yung lote sa Tagaytay, hati tayo dapat. Pero hindi ko na kukunin. Ibenta mo kung gusto mo. Yung joint account, hinati ko na. Yung ₱160,000 na parte ko nilipat ko na sa account ni Joaquin. Hindi ko ginalaw yung sa’yo. Ayokong mag-away sa pera.”

“Anong ibig sabihin nito, Mara?” nanginginig yung boses ni Carlo.

“Ibig sabihin, tapos na yung pagpapanggap na okay tayo. Hindi ako makikipaghiwalay ngayon para lang gumanti. Makikipaghiwalay ako kasi gusto kong maging payapa yung anak ko. Ayokong lumaki siya na nakikita yung mama niya na umiiyak tuwing may cake sa ref na hindi naman niya makain.”

Si Celine tumayo na rin, parang gusto nang umalis kasi masyado nang personal.

“Mara, aalis na ako. Sorry ulit. Carlo, ihatid mo na ako sa labas.”

Pero sumagot ako, “Hindi, Celine】. Dito ka lang. Kailangan mong marinig to kasi parte ka nito. Hindi kita inaaway. Gusto ko lang malaman mo na hindi kita sinisisi na nagkasakit ka. Sinisisi ko si Carlo kasi nagsinungaling siya sa ating dalawa. Sinabi niya sa akin na wala kang kamag-anak, sinabi niya sa’yo na okay lang sa akin na iwan niya akong buntis. Pareho tayong niloko.”

Tahimik si Celine at tumango. Parang ngayon lang niya na-realize na hindi pala siya yung prinsesa na kailangang iligtas, kundi ginamit lang din siya para takpan yung duwag na desisyon ni Carlo.

Si Carlo napaupo sa sofa, hawak ang ulo.

“Mara, anong gusto mong gawin ko?”

“Gusto kong umalis ka muna dito sa condo. Dito muna ako at si Joaquin kasama si Aling Lita. Yung condo na to nakapangalan sa akin bago pa tayo ikasal, alam mo yan. Dito kami titira ng anak ko. Kung gusto mong maging ama, pwede kang dumalaw tuwing Linggo, sa park sa baba, hindi dito sa loob. Mag-usap tayo sa barangay kung kailangan ng sustento, pero hindi na kita kailangan bilang mister.”

“Paano si Joaquin?”

“Si Joaquin magiging maayos. Kasi yung mama niya hindi na magkukunwari.”

Umiiyak si Carlo pero hindi ko na siya nilapitan. Dati pag umiiyak siya ako yung unang lumalapit. Ngayon hindi na.

Lumabas si Celine, sumunod si Carlo. Naiwan ako sa sala kasama yung amoy ng pabango ni Celine at yung folder ng Tagaytay lot. Kinuha ko si Joaquin sa kwarto, karga-karga ko siya. Limang buwan na siya, ang bigat na, ang bango ng gatas.

Kinabukasan pumunta ako sa dati kong boss sa Quezon City. Sabi niya pwede akong bumalik part-time, work from home habang lumalaki si Joaquin. Yung suweldo hindi kalakihan pero sapat para hindi ko na kailanganin yung pera ni Carlo. Pumayag ako.

Isang buwan ang lumipas, si Carlo sumusunod sa usapan. Tuwing Linggo nasa playground siya ng BGC, naghihintay. Dinadala ko si Joaquin ng isang oras, pinapanood ko sila mula sa malayo. Hindi na siya bumibili ng Black Forest cake. Minsan may dala siyang mansanas lang, kasi naalala niya na bawal sa akin ang matamis at natuto na siya magtanong bago bumili.

Si Trish madalas pa rin dumadalaw, minsan kasama yung asawa niya. Sabi niya, “Mara, ang tapang mo.”

Hindi ako matapang, pagod lang talaga akong magsinungaling sa sarili ko.

Yung biyenan ko tumatawag pa rin, pero hindi na para pagsabihan si Carlo. Para kumustahin si Joaquin. Sabi niya, “Mara, sorry kung nahuli ako ng pangaral sa anak ko.”

Sabi ko, “Okay lang po, Ma. Si Joaquin po okay na.”

Yung titulo ng lupa sa Tagaytay na dapat bahay namin, pinagdesisyunan kong ibenta at yung kalahati ilagay sa educational plan ni Joaquin na ₱2.5 million target pagdating niya ng college. Yung natira ginamit kong pang-ayos ng maliit na apartment ng mama ko sa Quezon City na matagal nang walang nakatira, para may matutuluyan kami pag gusto naming lumayo sa BGC.

Ngayong gabi, anim na buwan na si Joaquin. Tulog siya sa crib na pinili ni Carlo pero nilagyan ko ng bagong kumot na ako mismo ang bumili sa SM. Katabi ko yung laptop, may email galing sa dati kong kliyente na may bagong project.

Walang drama, walang sigawan, walang bagong lalaki na biglang dumating para iligtas ako. Ako lang, si Joaquin, si Aling Lita na nagluluto ng lugaw sa kusina, at yung tahimik na condo na sa wakas parang bahay na ulit.

Pinatay ko yung ilaw sa sala at binuksan yung maliit na ilaw sa kwarto ni Joaquin. Hinalikan ko yung noo niya at bumulong ako, “Good night, Andres ko. Bukas gigising tayo na hindi na kailangang magkunwari na okay ang lahat, kasi totoo nang okay tayo.”

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨