Bahagi 4
Humarap ako kay Miguel sa harap mismo ng pamilya ko at sinabi kong hindi na pera ang makakabawi sa tatlong taon niyang pananakit

Pagkalipas ng dalawang araw, bumalik si Miguel sa Cebu. Hindi na siya naka-private plane, commercial flight na at may dalang isang brown envelope, hindi bouquet.

Nasa sala kami nina Papa at Mama, si Aling Cora nagbabantay kina Anya at Lino sa loob. Ako nakaupo sa tapat niya, hawak ang kopya ng dati niyang pinirmahan at ang bagong draft ng formal settlement na pinagawa ko sa abogado ng pamilya Santos sa Cebu.

“Angela,” simula niya, kalmado pero pagod ang boses. “Pinacheck ko sa legal ng Reyes Group. Yung una mong papel, hindi enough para sa annulment o divorce dito. Pero aaminin ko, pirma ko iyon. Hindi ko binasa. Kasalanan ko.”

Tumango ako.

“Alam kong pirma mo. Kaya kita hinayaan. Kasi sa loob ng tatlong taon, ilang beses mo rin kaming hindi binasa.”

Binuksan niya ang brown envelope. Nandoon ang bank certification na nagpapatunay na naibalik na sa account ng Santos Shipping ang ₱120 million na dote ko, plus additional ₱10 million bilang interes daw. At nandoon din ang titulo ng isang condo sa BGC na nakapangalan sa akin, pati bank account na may ₱5 million para sa mga bata.

“Hindi ko binibili ang desisyon mo,” sabi niya. “Gusto ko lang itama ang mali. Yung pera mo, pera mo. Hindi dapat nagamit nang walang kasulatan.”

Tumingin ako sa titulo.

“Matagal mo nang pwedeng gawin ito, Miguel,” sabi ko. “Noong 2022 pa lang, noong kumikita na ang South Alabang. Pero hindi mo ginawa kasi akala mo mananatili lang ako sa Forbes, tahimik, naghihintay.”

Hindi siya nakatingin sa akin, sa sahig.

“Akala ko pag hindi ka nagrereklamo, okay ka. Akala ko pag binigyan kita ng bahay, sasakyan, card, sapat na. Hindi ko nakita na nauubos ka na pala,” sabi niya.

Doon na pumasok si Papa. Hindi galit, pero diretso.

“Miguel, noong lumapit sa akin ang anak ko para sa ₱120 million, hindi siya nangutang. Sabi niya investment daw sa pamilya. Pero ang totoo, niligtas ka niya. Ako mismo ang tumawag sa mga kapitan ko sa Batangas at Subic para sa supply mo. Hindi mo man lang ako pinuntahan para magpasalamat. Ang dinala mo lang sa Cebu noon ay pangako.”

Napayuko si Miguel.

“Alam ko, Tito. Wala akong mukhang maihaharap. Kaya nandito ako hindi para pilitin siyang bumalik sa Makati. Nandito ako para pirmahan nang maayos ang pagtatapos namin kung iyon talaga ang gusto niya.”

Saglit na katahimikan.

Ako ang nagsalita.

“Miguel, hindi ko kailangan ng condo sa BGC. Hindi ko kailangan ng additional na ₱10 million. Ang kailangan ng mga anak ko ay ama na marunong magbasa, hindi lang ng kontrata, kundi ng tao sa harap niya.”

Inilapag ko sa mesa ang dalawang passport nina Anya at Lino. Santos pa rin ang apelyido.

“Simula nang ipanganak sila, ako ang nagpuyat. Ako ang nagpa-hospital. Ikaw, driver lang ang pinadala mo. Kaya Santos sila. Kung gusto mong maging Reyes sila balang araw, hindi sa titulo ng lupa o bank account mo dadaan iyon. Sa oras mo.”

Tumulo ulit ang luha ni Miguel, pero ngayon hindi na siya nagtatago.

“Paano kung gusto kong magsimula ulit?” tanong niya. “Hindi sa Forbes. Dito sa Cebu. Pwede ba akong dumalaw linggo-linggo? Pwede ba akong matutong maging tatay, hindi CEO?”

Tumingin ako kay Mama. Tumango siya nang bahagya, parang sinasabing nasa akin ang desisyon.

“Pwede kang dumalaw,” sabi ko. “Pero hindi ka titira dito hangga’t hindi pa final ang annulment. At hindi mo kukunin ang mga bata sa Manila nang walang pahintulot ko. May trust fund na ang ₱2.5 million na pinagbentahan ko ng alahas. Hindi ko ginalaw ang ₱120 million na binalik mo. Iiwan ko iyon sa Santos Shipping, para sa mga empleyadong tumulong sa atin noon. Iyon ang kabayaran ko sa pamilya ko.”

Nagulat si Miguel.

“Ibig sabihin hindi mo kukunin?”

“Hindi,” sagot ko. “Kasi kung kukunin ko, parang binenta ko pa rin ang tatlong taon ko. Gusto kong ipakita na kaya kong buhayin ang mga anak ko nang hindi umaasa sa guilt money mo.”

Doon siya natahimik nang matagal. Sa wakas, kinuha niya ang ballpen at pinirmahan ang formal settlement na gawa ng abogado ko. Malinaw na nakalagay doon: kusang pagtatapos ng kasal, walang habulan ng ari-arian, joint custody pero primary custody sa akin habang nasa Cebu, at pagkilala na Santos ang legal na apelyido ng mga bata hangga’t hindi nila pinipili.

Pagkapirma niya, tumayo siya at inabot ang kamay.

“Angela, salamat kasi hindi mo ako sinira sa harap ng board,” sabi niya. “Pwede mo akong idemanda, pwede mong ikuwento sa media ang tungkol sa dote. Pero hindi mo ginawa.”

“Hindi kita kailangang sirain,” sabi ko. “Sinira mo na ang sarili mo noong hindi mo kami binasa.”

Bago siya umalis, dumungaw siya sa kwarto nina Anya at Lino. Tulog si Lino, gising si Anya at naglalaro. Nang makita siya, ngumiti si Anya, hindi umiyak. Lumapit si Miguel, pero hindi niya binuhat nang walang tingin sa akin. Tumingin muna siya sa akin, humingi ng permiso.

Tumango ako.

Buhat niya si Anya nang ilang segundo lang, tapos binalik.

“Sa Sabado, babalik ako,” bulong niya kay Anya. “Dala ako ng Jollibee at blocks.”

Pagkaalis ng SUV niya, naupo ako sa sahig ng sala, yakap si Anya at Lino na kakagising lang. Si Aling Cora nagtitimpla ng gatas, si Ana nag-aayos ng mga laruan.

Hindi ako bumalik sa mansyon sa Forbes Park. Hindi na rin ako bumalik sa pagiging Mrs. Reyes na naghihintay sa hallway.

Isang linggo ang lumipas, nasa maliit na opisina na ako sa Santos Shipping sa pier. Ako ang nag-aayos ng schedule ng mga barko, hawak si Lino sa carrier, habang si Anya nagdo-drawing sa tabi. Hindi malaki ang suweldo, pero sa akin.

Tuwing Sabado, dumarating si Miguel galing Manila. Hindi naka-suit, naka-tshirt at shorts, naglalaro sa sahig, natutong magtimpla ng gatas, natutong magbasa ng bedtime story nang hindi tumitingin sa cellphone.

Hindi pa kami buo ulit. Hindi ko pa alam kung mabubuo pa. Pero alam kong hindi na ako yung babaeng naghihintay sa dilim ng hallway.

At sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, nagising ako sa Cebu na ang unang iniisip ko ay kung anong almusal ang lulutuin nina Anya at Lino, hindi kung uuwi pa ba ang asawa ko ngayong gabi.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨