“Kung seryoso ka talaga sa pagiging atleta, bakit ngayon lang namin narinig na ganoon kahalaga ito?” tanong niya. Tiningnan ko siya nang matagal bago sumagot. “Ilang beses ko po kayong inimbita sa competitions ko, Pa? Ilang beses ko pong ipinakita ang medals ko pero sinabi ninyong mamaya na lang dahil may practice si Nicole?”

Hindi siya nakasagot. Dati, sapat na sa akin ang katahimikan niya para maniwalang ako ang mali. Pero ngayon, malinaw kong nakita na matagal na nilang hindi pinapansin ang anumang bagay na mahalaga sa akin.

Kinuha ko mula sa drawer ang mga certificate at medal na maingat kong itinabi sa isang lumang kahon. Nandoon ang mga pagkilalang nakuha ko mula sa school tournaments, regional competitions at qualification events. Ipinakita ko rin ang scholarship records at mga resibong itinabi ko para sa training expenses. Hindi ko iyon inilabas para manumbat, kundi para itama ang matagal nilang maling akala.

“Akala ninyo kayo ang nagbabayad sa lahat,” sabi ko. “Pero ang training fees ko, galing sa scholarship. Ang equipment ko, binili ko mula sa kinikita ko sa archery club. Hindi ko kayo sinisisi sa hindi pag-alam. Pero sana bago ninyo tawaging hobby ang pitong taon kong paghihirap, tinanong ninyo muna ako.”

Isa-isang tiningnan ni Papa ang mga papel. Huminto siya sa isang sertipikong may petsang kapareho ng araw ng isang malaking dance recital ni Nicole. Naalala niyang hindi kami nakapunta sa awarding ceremony ko noon. Ibinaba niya ang dokumento at marahang sinabi, “Hindi ko alam na nakarating ka na pala sa ganitong antas.”

“Alam ninyo sana kung nakinig kayo,” sagot ko.

Nang gabing iyon, kumatok si Kuya Marco dala ang isang basong tubig. Umupo siya sa gilid ng kama at sinabing nag-aalala lamang sila sa pagbabago ng buhay ko kapag umalis ako. Pero nang sabihin niyang baka hindi kayanin ni Nicole ang pagkawala ko, napailing ako. “Kuya, hindi ko sinasabing pabayaan ninyo siya. Sinasabi kong kayo naman ang umako sa mga bagay na matagal nang ako ang gumagawa.”

Ipinakita ko sa kaniya ang schedule ni Nicole. Nakasulat doon ang rehearsal times, kinakailangang ihanda at mga paalala tungkol sa pagkain at gamot na ibinigay sa akin ni Mama. Sinabi kong puwede nilang hati-hatiin ang mga gawain batay sa oras nila. Tumahimik siya nang mapansing ang mga responsibilidad na iyon ay matagal nang ibinibigay sa akin nang walang tanong kung may sariling ensayo rin ako.

“Ang dami pala nito,” mahinang sabi niya.

Napangiti ako nang mapait. “Iyan ang ginagawa ko habang sinasabi ninyong wala naman akong ibang pinagkakaabalahan.”

Makalipas ang dalawang araw, dumating si Adrian sa bahay. Wala siyang dalang bulaklak. Nakasuot siya ng simpleng polo at matagal na nakatayo sa labas ng gate bago ko siya pinapasok sa may veranda. Sinabi niyang nakita niya ang mga post tungkol sa aking pagkakasali sa national training camp at nais niyang makipag-usap.

“Andrea, hindi ko naisip na ganoon kahalaga sa iyo ang ceremony,” panimula niya. “Akala ko maiintindihan mo kapag ipinaliwanag kong natakot si Nicole.”

“Hindi mo kailangang pumili kung sino ang mas karapat-dapat mahalin,” sagot ko. “Pero nangako kang darating. Nangako kang may sorpresa ka para sa akin. Tapos nakita ko ang mga bulaklak ko sa kamay niya.”

Napayuko siya. Sinabi niyang nang makita niyang nanginginig si Nicole bago umakyat sa stage, ibinigay niya ang bouquet para mapasaya ito. Inamin niyang hindi niya naisip kung ano ang mararamdaman ko kapag nakita ko ang larawan. Naghintay ako ng mas malinaw na paliwanag, pero wala na siyang naidagdag.

“Kaya mo bang sabihin sa akin na kung maulit ang parehong sitwasyon, ako naman ang pipiliin mong samahan?” tanong ko.

Matagal siyang natahimik. “Hindi ko alam kung paano ko hahayaang mag-isa si Nicole kapag natatakot siya.”

Doon ko nalaman na hindi kami magkapareho ng iniisip tungkol sa relasyon namin. Para sa kaniya, natural lamang na ako ang umintindi. Para sa akin, ang pagmamahal ay hindi dapat nakasalalay sa kung gaano karaming sakit ang kaya kong itago.

“Kung ganoon, huwag mo na akong pangakuan ng susunod na pagkakataon,” sabi ko. “Hindi ko na ipagpapaliban ang sarili ko para hintaying ako naman ang mapili mo.”

Tahimik siyang umalis.

Pagkaraan ng ilang araw, nakatakda na ang aking pagpunta sa training center. Maagang inihatid ni Ma’am Santos ang mga huling school requirements ko, at pinayuhan niya akong panatilihing maayos ang pag-aaral habang nasa programa. Nagpasalamat ako sa kaniya. Siya ang taong tumayo sa tabi ko noong walang sinuman sa pamilya ko ang dumating.

Bago ako umalis, inabutan niya ako ng maliit na larawan mula sa coming-of-age ceremony. Nasa larawan kaming dalawa, nakatayo sa ilalim ng arko. Hindi makikita ang apat na bakanteng upuan, pero alam kong naroon ang mga iyon sa labas ng kuha.

“Andrea,” sabi niya, “hindi nababawasan ang halaga ng araw mo dahil may mga taong hindi dumalo.”

Hindi ko napigilan ang pagluha. Pero sa pagkakataong ito, hindi lamang sakit ang dahilan. May pasasalamat din dahil kahit paano, mayroon palang taong nakakita sa pagsisikap ko.

Pag-uwi ko, nakita kong naghihintay si Mama sa sala. May hawak siyang lumang withdrawal form na siya mismo ang pumirma. Sa tabi niya ay nakaupo si Nicole, tahimik na nakikinig. Malamig ang boses ni Mama nang sabihin niyang maaari ko pang baguhin ang desisyon ko.

“Kapag umalis ka, huwag mong asahang masusunod pa rin ang lahat ng gusto mo sa bahay na ito,” sabi niya.

Hindi ako sumagot agad. Inilapag ko sa mesa ang training confirmation na may pangalan ko at ang petsa ng pag-report. Pagkatapos ay sinabi kong aalis ako sa nakatakdang araw, anuman ang maging tingin nila sa akin.

Nang bumangon si Mama at kunin ang papel, hindi ko iyon hinayaang mapunit o maitapon. Tahimik kong kinuha at inilagay sa bag ko. Hindi na ako ang batang naghihintay na bigyan nila ng pahintulot para mangarap.

Kinabukasan, habang nagsasara ako ng maleta, muling lumapit si Nicole. Wala na siyang hawak na bulaklak o rehearsal notebook. Sinabi niyang masama ang loob ni Mama dahil pakiramdam nito ay tumatalikod ako sa pamilya.

“Ate, kung mananalo ako sa competition, hindi ka ba magiging masaya para sa akin?” tanong niya.

“Magiging masaya ako,” sagot ko. “Pero gusto ko ring maging masaya ka kapag ako naman ang nagtagumpay.”

Hindi siya nakapagsalita. Tumingin siya sa maleta ko at saka sa mga lumang medal sa ibabaw ng mesa. Sa unang pagkakataon, hindi niya ginamit ang pag-iyak para tapusin ang usapan.

Bago ako umalis sa kuwarto, inilagay ko sa maleta ang larawan naming dalawa ni Ma’am Santos. Sa labas, narinig kong nagtatalo sina Mama at Papa tungkol sa pag-alis ko. Ngunit hindi na ako lumabas upang ipagtanggol ang sarili sa bawat salita nila.

Noong gabi bago ang biyahe, tinawagan ko si Coach Ramon upang tiyaking kumpleto na ang mga dokumento ko. Kinumpirma niyang maayos ang aking enrollment at inaasahan akong mag-report kinabukasan. Pagkatapos ng tawag, nagpadala ako sa family group chat ng isang maikling mensahe.

“Aalis ako bukas para sa anim na buwang national training. Lahat ng kailangan kong dalhin at ayusin ay handa na. Sana sa pagkakataong ito, respetuhin ninyo ang desisyon ko.”

May nakita akong tatlong taong nagbasa ng mensahe, pero walang sumagot.

Hindi ko na hinintay ang kanilang tugon. Itinakda ko ang alarm ko, inilagay ang cellphone sa tabi ng kama at pinatay ang ilaw. Kinabukasan, sa unang pagkakataon, aalis ako ng bahay hindi upang takasan ang sakit, kundi upang harapin ang kinabukasang ako mismo ang pinili.

Bahagi 4

Madilim pa nang bumaba ako dala ang maleta at sports bag. Tahimik ang bahay, pero may ilaw sa kusina. Nakita ko si Papa na nakaupo sa hapag, may hawak na tasa ng kape. Nang mapansin niya ako, tumayo siya at nagtanong kung nakahanda na ang lahat.

“Opo,” sagot ko. “Nakaayos na po ang biyahe ko papunta sa training center.”

Matagal niya akong tiningnan. Pagkatapos ay inilapag niya ang tasa at sinabing maaari niya akong ihatid sa terminal. Hindi ko alam kung dahil ba iyon sa pag-aalala o sa pagnanais na makabawi. Pero tinanggap ko ang alok niya, dahil hindi ko kailangang tanggihan ang bawat maliit na kabutihan upang mapatunayan na kaya ko nang tumayo sa sarili kong mga paa.

Habang inilalabas namin ang mga bag, bumaba si Mama. Nakapambahay siya at halatang hindi nakatulog nang maayos. Napatingin siya sa maleta ko, saka kay Papa. “Talaga bang hahayaan mo siyang umalis nang ganito?” tanong niya.

“Hindi ko siya pinapayagang umalis,” mahinang sagot ni Papa. “Desisyon niya ito. At may karapatan siyang gawin iyon.”

Napatigil si Mama. Sa lahat ng pagkakataong may pagtatalo sa bahay, bihirang-bihirang sumalungat si Papa sa kaniya. Ngunit hindi pa rin nagbago ang ekspresyon niya. Lumapit siya sa akin at sinabing baka pagsisihan ko ang pagtalikod sa pamilya.

“Ma, hindi ko kayo tinatalikuran,” sagot ko. “Umaalis ako para sa training na pinaghirapan ko. Hindi kasalanan ang magkaroon ng sariling pangarap.”

“At paano si Nicole?”

“Hindi ko po siya anak, Ma. Kapatid ko siya. Mahal ko siya, pero kayo ang mga magulang niya.”

Nakita kong napakurap si Mama. Para bang hindi niya inaasahang maririnig niya iyon mula sa akin. Sa loob ng maraming taon, palagi niyang sinasabing dahil ako ang nakatatanda, kailangan kong mas maging responsable. Ngayon ko lamang sinabi nang malinaw na ang pagiging ate ay hindi nangangahulugang kailangang isuko ko ang lahat.

Bumaba rin si Kuya Marco at tumulong magbuhat ng sports bag. Hindi siya nagbiro o nagreklamo. Sinabi niyang siya na muna ang mag-aasikaso sa rehearsal schedule ni Nicole at makikipag-usap kay Mama tungkol sa paghahati ng mga gawain. Hindi iyon malaking pangako, pero iba iyon sa dati niyang paulit-ulit na pagsasabing ako na lamang ang umintindi.

Sa pintuan, nakita kong nakatayo si Nicole. Tahimik siyang lumapit at nag-abot ng maliit na lalagyan ng pagkain. “Ginawa ko para sa iyo,” sabi niya. “Baka magutom ka sa biyahe.”

Tinanggap ko iyon at nagpasalamat. Saglit siyang nag-atubili bago nagtanong kung maaari pa rin niya akong tawagan kapag kinakabahan siya bago ang competition. Sinabi kong maaari, basta hindi niya aasahang ihihinto ko ang training para lamang mawala ang takot niya.

Tumango siya. “Susubukan kong kayanin, Ate.”

Hindi ko alam kung gaano katagal bago niya lubusang maintindihan ang sinabi ko. Pero nakita kong kaya pala niyang makinig nang hindi kailangang may magalit o may umiyak. Marahil, hindi lamang ako ang kailangang matutong magbago sa bahay na iyon.

Sa terminal, bago ako sumakay, iniabot ni Papa ang maliit na envelope. Nasa loob ang ilang litrato ng pamilya at ang isang medal na naiwan ko sa mesa. Sinabi niyang nakita niya iyon habang inaayos ang mga dokumentong ipinakita ko. Nais daw niyang dalhin ko dahil bahagi iyon ng pinaghirapan ko.

“Andrea, pasensya ka na,” sabi niya. “Hindi sapat na dahilan ang pagiging abala namin para hindi namin makita ang mga ginagawa mo.”

Hindi ko agad siya niyakap. Hindi rin nabura ng isang paghingi ng tawad ang lahat ng beses na naghintay ako sa mga upuang walang laman. Pero tinanggap ko ang medal at sinabi kong sana, sa susunod, alamin muna nila kung ano ang mahalaga sa akin bago sila magdesisyon para sa akin.

Pagdating ko sa training center, ibang mundo ang bumungad sa akin. Maaga ang gising, mahigpit ang iskedyul at araw-araw sinusukat ang aming progreso. Walang pakialam ang target kung malungkot ako, kung may problema sa bahay o kung may taong hindi naniniwala sa kakayahan ko. Kailangang nakatuon ang isip, matatag ang katawan at kontrolado ang bawat galaw.

Sa unang linggo, nahirapan akong makisabay sa mas matitinding ensayo. Minsan ay nanginginig ang braso ko sa pagod. Minsan naman ay hindi ko makuha ang tamang ritmo ng paghinga. Pero sa tuwing gusto kong sumuko, naaalala ko ang sariling pirma sa application at ang boses ni Coach Ramon nang sabihin niyang welcome back.

Unti-unti, natuto akong hindi gawing sukatan ng halaga ko ang pagtingin ng pamilya ko. Sa training center, hindi ako nakilala bilang ate ni Nicole. Andrea Reyes ang pangalan ko, isang atletang may kakayahang umunlad kung handa akong magsikap. Hindi ako kailangang magpaliwanag kung bakit mahalaga ang archery sa buhay ko.

Makalipas ang isang buwan, tumawag si Mama. Sinabi niyang napapagod na si Kuya Marco sa pagdadala kay Nicole sa rehearsal at nahihirapan silang pagsabayin ang kani-kanilang schedule. Dati, awtomatiko kong sasabihing uuwi ako para tumulong. Pero ngayon, kalmado kong sinabi na kailangan nilang gumawa ng sistemang hindi nakasalalay sa isang tao lamang.

“Ang hirap pala ng lahat ng inaasikaso mo noon,” mahinang sabi ni Mama.

Hindi ako agad sumagot. Pagkatapos ay sinabi kong iyon mismo ang matagal ko nang gustong maintindihan nila. Hindi ako humingi ng kapalit sa mga taon ng pagtulong ko. Gusto ko lamang na hindi nila ituring na walang halaga ang oras at pangarap ko.

Sa sumunod na mga linggo, nagsimulang magbago ang mga tawag mula sa bahay. Hindi na puro tungkol sa kailangan ni Nicole ang mga mensahe ni Papa. Nagtatanong na siya kung kumusta ang ensayo ko at kung may competition na paparating. Minsan, nakalimutan niya ang tamang tawag sa isang archery technique, pero sa halip na mainis, natawa ako habang ipinapaliwanag iyon.

Si Kuya Marco naman ay nagpadala ng larawan ng rehearsal schedule ni Nicole na siya mismo ang nag-ayos. May mga oras na siya ang maghahatid, may araw na si Papa at may araw na si Mama. Hindi perpekto ang kanilang sistema, pero patunay iyon na may ibang paraan pala bukod sa ipasa sa akin ang lahat.

Isang gabi, nag-message si Nicole pagkatapos ng city-level dance competition. Sinabi niyang natapos niya ang performance kahit kinakabahan at hindi na siya kailangang hawakan ni Adrian hanggang umakyat sa entablado. Nagpadala siya ng simpleng mensahe: “Ate, kaya ko pala.”

Napangiti ako habang binabasa iyon. “Oo, Nicole. Kaya mo,” sagot ko. “Matagal mo nang kaya. Kailangan mo lang maniwala sa sarili mo.”

Hindi ibig sabihin noon na wala nang problema sa relasyon namin. May mga pagkakataong naiisip ko pa rin ang bulaklak na ibinigay sa kaniya at ang mga araw na sa kaniya napunta ang bawat pangako. Pero unti-unti kong natutunang hindi ko kailangang magalit sa tagumpay niya para ipaglaban ang sarili kong tagumpay.

Si Adrian ay ilang beses ding nagpadala ng mensahe. Sa una, tinatanong niya kung kailan ako uuwi at kung maaari pa ba kaming magkita. Hindi ko agad sinagot ang mga iyon dahil kailangan kong pag-isipan kung anong uri ng relasyon ang gusto ko. Hindi ko nais bumalik sa isang sitwasyong ako lamang ang laging kailangang umunawa.

Kalaunan, sinabi ko sa kaniya na ayaw ko nang ipagpatuloy ang dating ugnayan namin. Hindi ko siya pinagbawalang maging malapit kay Nicole o sa pamilya namin. Ngunit malinaw kong sinabi na hindi na ako maghihintay sa mga pangakong ilang beses nang napako.

“Pasensya na, Andrea,” sagot niya. “Ngayon ko lang naintindihan kung gaano kita nasaktan.”

Tinanggap ko ang paghingi niya ng tawad, pero hindi ko binago ang desisyon. May mga pagkakamaling maaaring patawarin nang hindi na kailangang ibalik ang dating relasyon. Hindi ko na kailangang patunayan na kaya kong magmahal sa pamamagitan ng walang katapusang paghihintay.

Pagsapit ng ikaapat na buwan, mas naging mahigpit ang pagpili sa mga atletang may pinakamalaking tsansang makapasok sa national team. May mga araw na bumababa ang scores ko at may mga sandaling pinagdududahan ko ang sarili ko. Pero sa halip na itago ang pagkadismaya, natuto akong humingi ng payo kay Coach Ramon at itama ang mga pagkukulang ko.

“Minsan, Andrea, mas mahirap pakawalan ang takot na magkamali kaysa itama ang mismong mali,” sabi niya habang sinusuri namin ang aking shots. “Hindi mo kailangang maging perpekto sa bawat araw. Kailangan mong maging handang bumalik at subukan ulit.”

Dala ko ang mga salitang iyon sa mga sumunod na buwan. Hindi madaling umabot sa huling evaluation. May mga atletang mas matagal nang nag-eensayo, may mas malalakas ang braso at may mas sanay sa pressure. Pero sa bawat pagkakataong humawak ako ng bow, alam kong hindi ako napunta roon dahil sa awa ng kahit sino.

Isang linggo bago ang final selection, tumawag si Papa. Sinabi niyang nakita niya ang announcement tungkol sa evaluation at nagtanong kung maaari silang manood kung pinapayagan ang mga pamilya. Hindi ako agad sumagot. Naalala ko ang apat na bakanteng upuan noong coming-of-age ceremony ko.

“Pa, gusto ko kayong makita,” sabi ko sa huli. “Pero kung mangangako kayo, sana siguraduhin ninyong tutuparin ninyo.”

“Hindi na kita paghihintayin nang walang dahilan,” sagot niya.

Dumating ang araw ng final evaluation. Tahimik akong nag-warm up, inayos ang protective equipment at sinuri ang bow ko. Hindi ko hinanap agad ang pamilya ko sa lugar na nakalaan para sa mga bisita. Sa halip, nagtuon ako sa target at sa mga tagubilin ng coach.

Nang matapos ang huling round, nanginginig ang mga daliri ko sa pagod. Hindi ko alam kung sapat na ang performance ko, pero alam kong ibinigay ko ang pinakamabuti kong makakaya. Nang ilabas ang resulta, ilang ulit kong binasa ang listahan bago ko tuluyang nakita ang pangalan ko.

Andrea Reyes — Selected for the National Archery Team.

Napahawak ako sa bibig ko. Hindi ko napigilan ang mga luha habang lumalapit si Coach Ramon upang batiin ako. Niyakap ko siya nang mahigpit at paulit-ulit na nagpasalamat. Pitong taong pagsisikap ang tila bumalik sa isip ko sa isang iglap.

Nang lumingon ako sa lugar ng mga bisita, nakita ko sina Papa, Mama, Kuya Marco at Nicole. Nakatayo silang lahat at pumapalakpak. Walang marangyang bouquet o malaking sorpresa. Pero naroon sila, at sa pagkakataong iyon, nakita nila mismo ang resulta ng mga taong hindi nila nabigyan ng pansin.

Paglapit nila, unang nagsalita si Mama. Nangingilid ang luha niya habang tinitingnan ang medal at dokumentong hawak ko. “Andrea, hindi ko alam kung paano ko babawiin ang mga nagawa ko. Mali akong tratuhing maliit na bagay ang pangarap mo.”

“Hindi po kailangang bumawi sa isang araw,” sagot ko. “Kung gusto ninyong maging bahagi ng buhay ko, kailangan ninyong igalang ang mga desisyon ko. Hindi na puwedeng ako ang laging magsakripisyo.”

Tumango siya at hinawakan ang kamay ko, pero hindi niya ako pinilit yakapin. Si Papa naman ay tahimik na ngumiti habang pinupunasan ang mga mata niya. Sinabi ni Kuya Marco na siya na ang bahala sa mga gawain sa bahay habang nagpapatuloy ako sa national training.

Lumapit si Nicole at nag-abot ng maliit na bouquet. Hindi iyon kasinglaki ng bulaklak na nakita ko sa kaniyang Facebook post noon. Pero siya mismo ang pumili at bumili nito mula sa naipon niyang allowance. Nakatingin siya sa akin nang sabihin niyang para talaga iyon sa akin at wala siyang balak angkinin ang araw na iyon.

“Congratulations, Ate,” sabi niya. “Proud ako sa iyo.”

Tinanggap ko ang mga bulaklak. Hindi ko kailangang kalimutan ang nakaraan para pahalagahan ang maliit na pagbabagong iyon. Nakita kong may pagkakataon pang maging mas maayos ang relasyon namin, basta matututo kaming respetuhin ang mga hangganan ng isa’t isa.

Pagkatapos ng evaluation, nagpaalam akong kailangan ko nang bumalik sa mga kasama kong atleta. Hindi ako sumama agad sa pamilya ko para magdiwang. May team briefing pa kami at may mga bagong responsibilidad na kailangang harapin. Sa pagkakataong iyon, hindi sila nagreklamo o humiling na unahin ko muna sila.

Bago ako umalis, inilabas ko ang lumang larawan mula sa aking coming-of-age ceremony. Tiningnan ko ang sarili kong nakatayo sa tabi ni Ma’am Santos, may pilit na ngiti at mga matang namumula sa pag-iyak. Naalala ko ang batang halos mawalan ng pag-asa dahil walang sinuman sa pamilya niya ang dumating.

Pagkatapos ay tiningnan ko ang bagong larawan na kinunan ni Coach Ramon. Nakatayo ako sa harap ng target, hawak ang bow at suot ang medal. Sa pagkakataong iyon, tunay ang ngiti ko, hindi dahil kumpleto na ang lahat ng taong gusto kong makasama, kundi dahil alam ko na ang sarili kong halaga.

Ipinadala ko kay Ma’am Santos ang larawan at isang mensahe ng pasasalamat. Siya ang unang taong tumayong kasama ko noong wala akong makapitan. Ilang minuto lamang ang lumipas nang sumagot siya.

“Congratulations, Andrea. Alam kong kaya mo. Ipagpatuloy mo lang ang pangarap mo.”

Napatingala ako sa maliwanag na langit sa labas ng training center. Marami pang mahihirap na ensayo, pagkatalo at hamong darating. Hindi pa tapos ang laban ko bilang atleta, at hindi rin agad magiging perpekto ang pamilya namin. Ngunit hindi na ako ang babaeng naghihintay sa apat na bakanteng upuan.

Ngayon, isa na akong atletang may sariling direksiyon, may mga taong marunong rumespeto sa pagsisikap ko at may pagkakataong katawanin ang Pilipinas sa larangang minahal ko mula pagkabata. At sa bawat palasong pakakawalan ko mula sa araw na iyon, hindi ko na kailangang humingi ng pahintulot sa sinuman upang abutin ang kinabukasang pinili ko para sa sarili ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨