“Hindi empleyado o kasosyo ng kompanya si Bianca,” sabi ko. “Kung gusto mong pag-usapan ang personal nating problema, maaari siyang manatili. Pero kung negosyo ang pag-uusapan, hindi siya kasali.”

Namula ang mukha ni Bianca. Agad siyang tumingin kay Adrian na para bang umaasang ipagtatanggol siya nito. “Adrian, narinig mo ba? Para akong estranghera rito,” reklamo niya.

“Kaibigan ko si Bianca,” sagot ni Adrian. “Wala kang karapatang bastusin siya.”

Bahagya akong napangiti. Hindi dahil natutuwa ako, kundi dahil sa wakas ay malinaw na sa akin ang isang bagay. Kahit matapos mawala ang anak namin, ang unang iniisip pa rin niya ay ang damdamin ni Bianca.

“Kung gayon, maaari kayong umalis pareho,” sabi ko. “Makakatanggap ka na lamang ng pormal na abiso mula sa kompanya.”

Biglang nagbago ang mukha ni Adrian. Umayos siya ng pagkakaupo at mabilis na inilapit ang dokumento sa sarili. Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang pag-uusap, mukhang seryoso na siya.

“Ano ang ibig sabihin nito?” tanong niya. “Tatanggalin mo ako sa trabaho?”

“Hindi pa iyan ang nakasulat,” sagot ko. “Nakasulat diyan ang saklaw ng posisyong ipinagkatiwala sa iyo ng tatay ko. May karapatan kang mamahala sa mga operasyong nakatalaga sa iyo, pero wala kang awtoridad na ipangako ang pera, ari-arian, o garantiya ng buong kompanya.”

Binuklat niya ang mga pahina. Habang tumatagal, lalong humihigpit ang hawak niya sa papel. Nakita ko ang pagbabago ng kaniyang mukha nang makarating siya sa bahagi tungkol sa pag-apruba ng malalaking transaksiyon.

“Matagal ko nang ginagawa ang trabahong ito,” sabi niya. “Alam ng lahat na ako ang nagpapatakbo ng negosyo.”

“Bahagi ng negosyo,” pagwawasto ko. “Hindi ang kabuuan.”

Tumayo si Bianca na halatang naiinis. “Ana, napakawalang utang na loob mo. Tinulungan ka ni Adrian na palaguin ang kompanya pagkatapos mamatay ang tatay mo.”

Tumingin ako sa kaniya. “Hindi ko kailanman itinanggi ang trabahong ginawa niya. Pero ang pagkakaroon ng trabaho ay hindi katumbas ng pagmamay-ari.”

Sinubukan ni Adrian na patahimikin si Bianca. Ngunit nang makita niyang hindi ako nagbabago ng isip, siya mismo ang nagsimulang magsalita nang mas malakas.

“Kung wala ako, hindi sana lumawak ang distribution network natin!”

“May naitulong ka,” sagot ko. “Pero may suweldo ka para roon. May bonus ka rin kapag maganda ang resulta. Hindi ibig sabihin niyon ay maaari mo nang gamitin ang kompanya para bigyan ng walang katapusang pabor ang mga kaibigan mo.”

Natahimik siya nang banggitin ko ang mga bonus.

Matagal ko nang alam na nagtatrabaho nang maayos si Adrian noong mga unang taon. May kakayahan siya sa pakikipagnegosasyon at mahusay siyang makipagkilala sa mga tao. Kaya hindi ko kailanman ipinagkait ang pagkilalang nararapat sa kaniya.

Ang problema ay unti-unti niyang itinuring na personal na kapangyarihan ang mga responsibilidad na ipinagkatiwala sa kaniya.

Nagsimula iyon sa maliliit na pabor. Isang pagpapakilala sa supplier. Isang rekomendasyon sa isang business contact. Isang mas mahabang palugit sa pagbabayad.

Sa bawat pagkakataon, sinasabi niyang para lamang iyon sa mga taong matagal na niyang kaibigan.

Hindi ko napansin kung kailan naging obligasyon ang mga dating pabor. Hindi ko rin napansin kung kailan nagsimulang maniwala ang mga kaibigan niya na maaari nila akong tratuhin nang walang respeto habang patuloy na ginagamit ang mga koneksiyon ko.

“Adrian,” sabi ko, “noong nasa ospital ako, tinanong kita kung anong oras ka dumating.”

Nagbago ang mukha niya.

“Bakit mo ibinabalik ang usapang iyon?”

“Dahil narinig ko ang tawag mo kay Bianca noong alas-dos ng madaling-araw.”

Nanigas ang balikat ni Bianca.

Hindi agad nakasagot si Adrian. Tumingin siya sa babae, saka muling ibinalik ang mga mata sa akin.

“Nag-aalala lang ako dahil napahiya siya sa restaurant,” paliwanag niya.

“Nag-aalala ka sa damit niya,” sagot ko. “Habang nasa operating room ang asawa mo.”

“Hindi ko alam na ganoon kalala ang sitwasyon!”

“Alam mong buntis ako.”

Hindi niya iyon maitanggi.

“Alam mo ring bumagsak ako nang malakas. Nakita mong nahihirapan akong tumayo. Nakita mong lumabas akong halos hindi makalakad.”

Nanahimik ang buong conference room.

Napatingin si Bianca sa sahig, pero hindi ko alam kung nagsisisi siya o nahihiya lamang sa nangyayaring pag-uusap.

“Hindi ko intensiyong mawala ang baby,” mahina niyang sabi.

“Hindi ko sinabi na intensiyon mo iyon,” sagot ko. “Pero nakita mong nangyari ang pagkakabagsak ko. At pinili mong pagtawanan ako.”

Napabuntong-hininga si Adrian.

“Ana, hanggang kailan mo ako parurusahan? Hindi ba sapat na humihingi na ako ng paliwanag at nakikipag-usap sa iyo?”

Napatingin ako sa kaniya nang matagal.

“Kahit ngayon, hindi mo pa rin kayang humingi ng tawad.”

Bahagyang ibinuka niya ang bibig, pero wala siyang nasabi.

Doon ko naramdaman ang kakaibang katahimikan sa dibdib ko. Sa loob ng ilang araw, pakiramdam ko ay kailangan kong ipaliwanag sa kaniya kung gaano kabigat ang pagkawala ng anak namin. Para bang kung mahahanap ko ang tamang mga salita, bigla siyang magiging lalaking pinakasalan ko.

Ngunit habang nakaupo kami sa magkabilang dulo ng mesa, naunawaan kong hindi ko responsibilidad na turuan ang isang matandang lalaki kung bakit hindi dapat pagtawanan ang kaniyang nasasaktang asawa.

Tinawag ko si Ms. Liza sa loob.

May dala siyang hiwalay na folder na naglalaman ng mga kasalukuyang business arrangement ng apat na kaibigan ni Adrian.

Hindi niya ito basta ibinigay kay Bianca. Sa halip, inilapag niya sa harap ko at naghintay ng pahintulot bago magsalita.

“Ma’am Ana, natapos na po ang unang review,” sabi niya. “May mga kontratang magpapatuloy hanggang sa takdang petsa, pero maaari nang alisin ang mga espesyal na benepisyo sa oras na matapos ang mga ito. May ilan ding personal na garantiya na maaari ninyong bawiin pagkatapos sundin ang nakasaad na proseso.”

Tumango ako.

“Siguraduhin nating lahat ng umiiral na obligasyon ay matutupad nang maayos,” bilin ko. “Walang empleyadong dapat mawalan ng sahod dahil lamang sa problemang ito.”

“Naayos na rin po ang mga dokumento para sa pormal na abiso,” sagot niya.

Si Adrian ay biglang tumayo.

“Pinaplano mo na pala ang lahat ng ito!”

“Sinusuri ko ang mga obligasyon ko,” sagot ko. “Matagal na akong dapat gumawa nito.”

“Paano sina Carlo at ang iba? Paano kung mawalan sila ng negosyo?”

“Kung maayos nilang pinatatakbo ang kani-kanilang negosyo, makakahanap sila ng paraan para magpatuloy,” sabi ko. “Hindi naman sila mga bata na kailangang sagutin ang lahat ng gastusin.”

Bumaling siya kay Ms. Liza.

“Huwag mo munang iproseso ang mga papel na iyan. Ako ang magsasabi kung kailan puwede.”

Hindi gumalaw ang babae.

“Sir Adrian,” mahinahon niyang sagot, “ang mga dokumentong ito ay ipinagawa sa amin ng may-ari ng kompanya.”

Dahan-dahang tumingin sa akin si Adrian.

Sa mga mata niya, nakita ko ang unang tunay na pagkaunawa na wala na siyang dating kapangyarihang utusan ako.

Tahimik kong kinuha ang folder at inilapit sa sarili.

“Ms. Liza, maaari mo na pong ipagpatuloy ang review. Lahat ng pagbabago ay dapat naaayon sa mga kontrata at sa batas.”

Tumango siya at lumabas.

Makalipas ang ilang segundo, tumayo rin si Bianca.

“Adrian, umalis na tayo. Hindi niya tayo pakikinggan.”

Pero hindi kumilos si Adrian.

“Ana,” sabi niya, “mag-asawa tayo. Hindi mo puwedeng ituring akong kalaban.”

Napatingin ako sa singsing sa daliri ko.

Noong araw na ipinakasal kami, naniwala akong simbolo iyon ng pangakong aalagaan namin ang isa’t isa.

Ngayon, para na lamang itong paalala ng isang pangakong ako lang ang nagsikap tuparin.

“Hindi kita itinuring na kalaban,” sagot ko. “Pero hindi rin kita maaaring pagkatiwalaan gaya ng dati.”

Lumakad ako patungo sa pinto. Bago ako lumabas, huminto ako sandali.

“May isa pa akong desisyon,” sabi ko. “Mula ngayon, hindi ka na maaaring mag-apruba ng panibagong espesyal na garantiya gamit ang pangalan o ari-arian ng kompanya nang wala akong nakasulat na pahintulot.”

“Hindi mo puwedeng gawin iyan!” sigaw niya.

“Bilang may-ari, tungkulin kong protektahan ang negosyo,” sagot ko. “Kung may tutol ka, maaari mong idaan sa tamang proseso.”

Paglabas ko ng conference room, nanginig nang kaunti ang mga tuhod ko. Hindi pa lubusang gumagaling ang katawan ko, at hindi rin naging madali ang bawat salitang sinabi ko.

Pero sa unang pagkakataon mula nang mawala ang anak ko, hindi ako nakaramdam ng panghihinayang dahil pinili kong ipagtanggol ang sarili ko.

Pagdating ko sa aking opisina, inilabas ko ang cellphone at binuksan ang contact ng isang matagal ko nang pinagkakatiwalaang abogado ng pamilya.

Hindi ko siya tinawagan para sirain ang buhay ni Adrian.

Tinawagan ko siya dahil kailangan kong malaman kung paano tatapusin nang maayos ang isang kasal na matagal nang nawalan ng respeto.

“Gusto kong simulan ang legal na proseso ng paghihiwalay at proteksiyon ng mga ari-arian ko,” sabi ko nang masagot niya ang tawag. “At gusto kong malinaw na walang maaaring magdesisyon para sa akin nang walang pahintulot ko.”

Bahagi 4

Pagkatapos kong ibaba ang tawag sa abogado, matagal akong naupo sa aking opisina. Tahimik ang paligid, maliban sa mahinang tunog ng air conditioner at paminsan-minsang pag-ring ng telepono sa labas. Kahit pagod ang katawan ko, alam kong hindi ko na dapat ipagpaliban ang mga desisyong matagal ko nang iniiwasan.

Kinabukasan, kinausap ko ang abogado tungkol sa aming kasal, sa aking mga ari-arian, at sa posibleng legal na hakbang. Ipinaliwanag niyang hindi maaaring basta tapusin ang isang kasal sa Pilipinas sa pamamagitan lamang ng isang simpleng pirma. Kailangang pag-aralan ang naaangkop na proseso, ang aming mga kasunduan, at ang mga dokumentong magpapatunay kung alin ang personal kong pag-aari.

Hindi ko hiniling na mangyari ang lahat sa loob ng isang araw. Ang mahalaga sa akin ay simulan ang tamang proseso at hindi na hayaang matakot ako sa mga pananakot ni Adrian. Kasabay nito, inayos ko ang pansamantalang paninirahan ko sa isang lugar kung saan makakapagpahinga ako nang maayos.

Hindi nagtagal, sunod-sunod na ang mga tawag mula sa apat niyang kaibigan.

Si Carlo ang unang nakipag-ayos. Hindi na siya sumisigaw gaya noong una. Sa halip, humingi siya ng palugit para makahanap ng ibang supplier.

“May tatlo pa akong proyektong kailangang tapusin,” sabi niya. “Kung puwede, tulungan mo naman akong makalipat nang maayos.”

“Matutupad ang lahat ng obligasyong nakasaad sa umiiral na kontrata,” sagot ko. “Pero hindi ko na ipagpapatuloy ang espesyal na arrangement pagkatapos ng itinakdang proseso.”

Huminga siya nang malalim.

“Ana, tungkol sa reunion… pasensiya na.”

Matagal akong tumahimik bago sumagot.

“Carlo, hindi ko kailangan ng paghingi ng tawad para baguhin ang desisyon ko. Pero sana matutunan mong ang sakit ng ibang tao ay hindi dapat gawing katatawanan.”

Pagkatapos ng usapan, hindi na ako muling tumawag sa kaniya.

Hindi ko kailangang bantayan kung natuto siya sa nangyari.

Ang kailangan ko lamang ay tiyaking hindi na siya patuloy na nakikinabang sa mga pabor na hindi niya pinahalagahan.

Sumunod na nakipag-ugnayan si Ryan. Nais niyang malaman kung maaari pa niyang ipagpatuloy ang kasalukuyang kasunduan sa inuupahan niyang restaurant. Ipinaliwanag ko na hindi ko sisirain ang umiiral na obligasyong legal na dapat tuparin, ngunit hindi na ako magsisilbing guarantor sa anumang bagong kasunduan.

Tinanggap niya iyon matapos ang mahabang pag-uusap.

Si Marco naman ay napilitang itama ang mga ipinangako niya sa ilang business contact. Hindi na niya maaaring sabihing awtomatikong susuportahan ng kompanya ko ang kaniyang mga proyekto. Kinailangan niyang iharap ang sariling kakayahan at mga mapagkukunan para makakuha ng bagong oportunidad.

Si Daniel ang pinakahuling tumawag.

Sa apat, siya lamang ang hindi tumawa noong reunion. Pero naalala ko pa rin kung paano niya iniiwasan ang tingin ko habang nakahandusay ako sa sahig.

“Ana,” mahinang sabi niya, “alam kong wala akong ginawa para tulungan ka. Natakot akong makialam dahil kaibigan ko si Adrian.”

“Daniel, hindi mo kailangang makipag-away para tumulong,” sagot ko. “Kailangan mo lang sanang tumayo at itanong kung ayos ako.”

Hindi siya nakasagot.

“Pasensiya na,” sabi niya pagkaraan ng ilang sandali. “Wala akong maidadahilang tama.”

Doon ko unang narinig ang isang paghingi ng tawad na walang kasamang kahilingan para sa espesyal na pabor.

Hindi ko agad sinabi na pinapatawad ko siya. Pero sinabi kong maaari niyang ipagpatuloy ang mga umiiral na transaksiyong maayos ang bayad at dokumento, basta walang bagong garantiya mula sa akin.

Sa loob ng mga sumunod na linggo, unti-unting nagbago ang takbo ng kanilang mga negosyo. Hindi naman lahat sila ay nalugi, at hindi ko rin iyon layunin. Ngunit nawala ang mga diskuwento, personal na garantiya, at mga koneksiyong dati nilang natatanggap nang hindi pinaghihirapan.

Kinailangan nilang matutong makipagnegosyo gamit ang sarili nilang kakayahan.

Samantala, ibang problema naman ang kinaharap ni Adrian.

Dahil sa nangyari, nirepaso ng kompanya ang kaniyang mga responsibilidad. Nanatili muna siyang may tungkuling magpaliwanag at mag-ayos ng mga kasalukuyang transaksiyon, ngunit hindi na siya maaaring magbigay ng hindi awtorisadong pangako sa pangalan ng negosyo.

Hindi ito isang lihim na parusa.

Isa itong malinaw na patakaran na dapat sundin ng sinumang nagtatrabaho sa kompanya.

Isang hapon, dumating siya sa opisina ko nang walang kasamang Bianca.

Hindi siya agad pumasok. Kumatok muna siya sa pinto at naghintay na payagan ko siya.

“Puwede ba tayong mag-usap?” tanong niya.

Itinuro ko ang upuan sa tapat ng mesa.

Umupo siya nang tahimik. Mukhang hindi siya nakatulog nang maayos, at wala na ang dating kumpiyansa sa kaniyang mukha.

“Ana, alam kong nagkamali ako,” panimula niya.

Hindi ako nagsalita.

“Noong reunion, gusto ko lang patawanin si Bianca at ang mga kaibigan namin. Hindi ko inisip na masasaktan ka nang ganoon kalala.”

Tumingin ako sa kaniya.

“Alam mong buntis ako.”

Napayuko siya.

“Oo.”

“At nakita mong bumagsak ako.”

“Oo.”

“Pero tumawa ka pa rin.”

Hindi na siya sumagot.

Ilang sandaling katahimikan ang lumipas bago siya muling nagsalita.

“Wala akong karapatang sabihing aksidente lang ang lahat. Ako ang humila sa upuan. Ako ang gumawa ng bagay na maaaring makasakit sa iyo.”

Napahawak ako sa gilid ng mesa.

Matagal kong hinintay na marinig sa kaniya ang mga salitang iyon. Pero nang sa wakas ay sinabi niya, hindi ko naramdaman ang ginhawang minsan kong inaasahan.

Hindi kasi nabubura ng pag-amin ang nangyari.

“Gusto kong bumawi,” patuloy niya. “Kung may paraan para maayos natin ang pagsasama natin, gagawin ko.”

“Adrian,” mahinahon kong sabi, “may mga bagay na puwedeng ayusin. May sirang gamit na puwedeng palitan. May utang na puwedeng bayaran. Pero hindi mo maibabalik ang anak natin.”

Nagsimulang mamula ang mga mata niya.

“Alam ko.”

“Hindi mo rin maibabalik ang mga oras na mag-isa akong nakahiga sa ospital habang inaalo mo si Bianca.”

Dahan-dahan siyang tumango.

“Alam ko ring mali iyon.”

“Kung talagang nagsisisi ka, tanggapin mo ang mga magiging epekto ng ginawa mo. Huwag mong gamitin ang pagsisisi para pilitin akong bumalik.”

Matagal siyang nakaupo nang hindi gumagalaw.

Pagkatapos, inilabas niya ang singsing na suot pa rin niya at tiningnan iyon nang ilang segundo.

“May pag-asa pa ba tayo?” tanong niya.

Hindi ko agad sinagot.

Sa isip ko, bumalik ang mga araw na masaya pa kaming magkasama. Naalala ko ang mga unang pangako niya, ang mga gabing sabay kaming nangangarap, at ang panahong naniwala akong kaya naming harapin ang anumang problema.

Pero naalala ko rin ang malamig na sahig ng restaurant.

Ang dugo sa aking palad.

Ang pulang mantsa sa aking palda.

At ang tunog ng tawanan habang sinusubukan kong bumangon.

“Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa hinaharap,” sagot ko. “Pero alam kong hindi na ako babalik sa dating buhay natin.”

Tahimik siyang tumango.

Sa pagkakataong iyon, hindi siya sumigaw.

Hindi niya ako pinagbantaan.

At hindi niya ipinagtanggol si Bianca.

Bago siya umalis, sinabi niyang handa siyang makipagtulungan sa mga legal at pinansiyal na prosesong kinakailangan. Hindi ko iyon itinuring na sapat na kapalit ng ginawa niya, ngunit isa iyong responsibilidad na dapat niyang tuparin.

Makalipas ang ilang araw, dumating ang pormal na liham mula sa kaniyang kinatawan tungkol sa aming paghihiwalay. Hindi agad natapos ang lahat, dahil may mga prosesong kailangang sundin. Ngunit malinaw nang pareho naming haharapin ang mga usaping legal nang hindi pinagsasama ang personal na problema at negosyo.

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, wala na akong kailangang ipagpaumanhin dahil lamang pinili kong protektahan ang sarili ko.

Nagpatuloy ako sa pagpapagamot at pagpapahinga.

May mga araw na madali akong mapagod. May mga gabing bigla kong naaalala ang anak na hindi ko man lang nahawakan. Minsan, umiiyak ako nang tahimik habang nakaupo sa tabi ng bintana.

Hindi naging madali ang pagkawala.

At hindi ito nawala dahil lamang nakagawa ako ng mahahalagang desisyon.

Ngunit unti-unti kong natutunang hindi ko kailangang itago ang lungkot para magpatuloy sa buhay.

Isang araw, bumisita ako sa puntod ng tatay ko.

May dala akong puting bulaklak at maliit na larawan naming dalawa noong bata pa ako.

Umupo ako sa harap ng kaniyang puntod at tahimik na kinausap siya.

“Pa, matagal kong inisip na kailangan kong maging mabait sa lahat para maging mabuting anak mo.”

Mahinang umihip ang hangin.

“Tinulungan ko sila dahil akala ko iyon ang gusto mo. Pero hindi ko napansin na unti-unti ko nang nakakalimutang tulungan ang sarili ko.”

Hinaplos ko ang malamig na bato.

“Ngayon, naiintindihan ko na. Hindi ibig sabihin ng pagiging mabuting tao ay kailangan kong hayaang abusuhin ang kabutihan ko.”

Hindi ko alam kung naririnig ako ni Papa.

Pero sa unang pagkakataon matapos ang kaniyang pagkawala, pakiramdam ko ay muli akong nakaupo sa tabi niya at humihingi ng payo.

Pagbalik ko sa opisina, sinalubong ako ni Ms. Liza.

“Ma’am Ana, kumpleto na po ang bagong review ng distribution network. Maayos po ang mga kasalukuyang kontrata, at malinaw na po ang mga bagong limitasyon sa pag-apruba.”

Ngumiti ako.

“Salamat, Ms. Liza. Siguraduhin nating patas ang mga kondisyon para sa lahat ng susunod nating kasosyo.”

“Opo, Ma’am.”

Doon ko napagtanto na hindi ko kailangang gumamit ng kapangyarihan para iparamdam sa iba ang sakit na naranasan ko.

Sapat nang matutunan kong gamitin ang kapangyarihang mayroon ako para protektahan ang aking sarili, ang negosyo, at ang mga taong tunay na nagtatrabaho nang tapat.

Lumipas ang ilang buwan.

Hindi pa rin lubusang nawawala ang lungkot ko sa tuwing nakakakita ako ng mga batang hawak ang kamay ng kanilang mga magulang. May mga sandaling naiisip ko kung ano sana ang magiging hitsura ng anak ko at kung paano sana magbabago ang buhay ko kung nabuhay siya.

Hindi ko pinilit ang sariling kalimutan siya.

Sa halip, gumawa ako ng isang maliit na sulok sa bahay kung saan naglagay ako ng puting bulaklak at isang munting kahong pinaglagyan ko ng mga alaala ng pagbubuntis ko.

Hindi iyon isang lugar ng walang katapusang pagdurusa.

Isa iyong tahimik na paalala na kahit napakaikli ng panahon niya sa buhay ko, naging anak ko pa rin siya.

Isang umaga, nagising akong maliwanag ang sikat ng araw sa bintana.

Wala akong natanggap na galit na mensahe mula kay Adrian. Wala ring kaibigang tumatawag para humingi ng pabor o manakot tungkol sa kanilang negosyo.

Tahimik ang bahay.

Nagtimpla ako ng kape, naupo sa tabi ng bintana at binuksan ang plano para sa susunod na taon ng kompanya.

Marami pa akong kailangang gawin.

May mga sugat pa akong kailangang paghilumin.

May mga legal na usapin pang kailangang tapusin sa tamang panahon.

Pero hindi na ako ang babaeng nakahandusay sa sahig na naghihintay na may tumulong sa kaniya.

Ako na mismo ang natutong tumayo.

At habang pinagmamasdan ko ang liwanag ng bagong umaga, alam kong hindi man maibabalik ang lahat ng nawala sa akin, hawak ko na muli ang karapatang pumili ng isang buhay na may dignidad, kapayapaan, at pag-asang tunay na para sa akin.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨