Limang minuto bago magsimula ang pelikula, bumalik lang ako sa locker para kunin ang naiwan kong scarf.

Pagbalik ko, wala na ang boyfriend ko at ang babaeng kasama namin.

Pumasok na sila sa sinehan nang hindi ako hinihintay.

Ang mas masakit? Nasa cellphone ng boyfriend ko ang tatlo naming ticket.

At nang ipahanap ko sila sa usher, ito ang ipinasabi niya:

“Sabihin mo sa kanya, nagsimula na ang pelikula. Humanap na lang siya ng paraan para makapasok.”

Nakatayo ako sa harap ng sinehan, yakap ang tatlong malalaking popcorn na ako mismo ang bumili.

At sa unang pagkakataon sa loob ng apat na taon, hindi ako umiyak.

Hindi rin ako nagalit.

Napagod lang ako.

Ako si Mikaela Santos, dalawampu’t walong taong gulang, at apat na taon nang girlfriend ni Adrian Villanueva.

Pareho kaming nagtatrabaho sa isang property development company sa Ortigas.

Si Adrian ay senior architect. Ako naman ay nasa operations department.

Ang babaeng kasama namin noong gabing iyon ay si Bianca Reyes, ang branding strategist ng kompanya.

Magaling si Bianca. Maganda, matalino, at palaging may bagong ideya.

At higit sa lahat, siya ang taong tila mas kilala na ngayon ang boyfriend ko kaysa sa akin.

Noong una, wala akong problema sa kanilang pagiging malapit.

Magkasama sila sa malaking redevelopment project ng isang lumang commercial complex sa Mandaluyong.

Madalas silang mag-overtime. Madalas ding magkasabay kumain.

Pero habang tumatagal, napansin kong unti-unting nagbabago ang lugar ko sa buhay ni Adrian.

Kapag lumalabas kaming tatlo, sila ang laging magkatabi.

Kapag may pinag-uusapan sila, ako ang hindi makasabay.

Kapag may lakad, ako ang taga-book, taga-bitbit, at taga-asikaso.

Minsan, sa isang restaurant, umorder si Adrian ng pagkain na may peanut sauce.

Alam niyang allergic ako sa mani.

O dati, alam niya.

Pero nang paalalahanan ko siya, ang sagot niya lang:

“Ang dami mong iniisip, Mika. Hindi naman ikaw ang kakain niyan.”

Hindi na ako nakipagtalo.

Noong nagpunta naman kami sa Tagaytay para sa company event, magkatabi sila sa van.

Ako ang naiwan sa likod kasama ang mga kahon ng promotional materials.

“Doon ka muna, babe. Mas kailangan naming pag-usapan ang presentation,” sabi niya.

At tulad ng dati, ngumiti lang ako.

Dahil mahal ko siya.

Dahil iniisip kong kapag mahal mo ang isang tao, kailangan mong umintindi.

Pero hindi ko napansing sa sobrang pag-unawa ko, unti-unti ko nang nakakalimutang unawain ang sarili ko.

Nang gabing iyon sa sinehan sa SM Megamall, dalawang beses kong tinawagan si Adrian.

Walang sagot.

Nag-message ako.

“Adrian, nasa labas ako. Nasa iyo ang ticket ko.”

Walang reply.

Makalipas ang ilang minuto, bumalik ang usher na tumulong sa akin.

Halatang nahihiya siya.

“Ma’am, sabi po ng kasama ninyo, nasa loob na raw sila. Kayo na lang daw ang gumawa ng paraan.”

Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nakatayo roon.

Tinitigan ko ang tatlong popcorn sa mga kamay ko.

Isa para kay Adrian.

Isa para kay Bianca.

At isa para sa akin.

Nakakatawa.

Kahit sa simpleng pagbili ng popcorn, naalala ko silang dalawa.

Pero sa simpleng paghihintay ng limang minuto, hindi nila ako naalala.

Dahan-dahan kong inilapag ang popcorn sa isang bakanteng mesa.

Pagkatapos, lumapit ako sa ticket counter.

“Miss, may available pa bang seat sa kabilang cinema?”

“Opo, ma’am. Isang ticket?”

Ngumiti ako.

“Oo. Isa lang.”

Hindi ko alam kung bakit, pero parang may nabunot na mabigat na bagay sa dibdib ko nang hawakan ko ang ticket.

Sa unang pagkakataon, may bagay akong binili na hindi ko kailangang ibahagi, ipaliwanag, o ipagpaalam.

Isang upuan.

Isang pelikula.

Isang gabing para lang sa akin.

Nauna nang matapos ang pelikulang pinanood ko.

Paglabas ko, may message si Adrian.

“Nasaan ka? Iniisip ni Bianca na may nagawa siyang masama sa iyo.”

Sinundan iyon ng isa pa.

“Nasa bag mo ang susi ng kotse. May kailangan pa kaming balikan sa office. Huwag ka munang umalis.”

Napatingin ako sa handbag ko.

Naroon nga ang susi.

Kanina, bago kami pumasok sa mall, inilagay niya iyon sa bag ko dahil ayaw niyang may bumubukol sa bulsa niya.

Ganoon din ang ginagawa niya sa charger, laptop accessories, gamot sa sikmura, at kung anu-ano pang gamit.

Ako ang laging nagdadala.

Ako ang laging naghihintay.

Ako ang laging handang bumalik kapag may nakalimutan siya.

Pero ngayong gabi, ayoko na.

Dinala ko ang susi sa customer service counter.

Pagkatapos, nag-message ako.

“Iniwan ko ang susi sa customer service sa ground floor. Uuwi na ako.”

Agad siyang tumawag.

Hindi ko sinagot.

Tumawag ulit.

At muli.

Pinatay ko ang tunog ng cellphone ko at sumakay ng Grab papunta sa bahay ng mga magulang ko sa Marikina.

Pagbukas ni Mama ng pinto, nagulat siya.

“Anak? Akala ko nanonood kayo ng sine ni Adrian?”

“Tapos na po, Ma.”

Hindi na siya nagtanong.

Sumilip siya sa kusina.

“Pa, nandito si Mika!”

Maya-maya, narinig kong binuksan ulit ni Papa ang kalan.

Dalawa lang sana ang paglulutuan niya ng pancit canton na may itlog.

Pero nang dumating ako, nagdagdag siya ng isa pang pakete.

At nang ihain niya ang pagkain, napansin kong dalawang itlog ang nasa plato ko.

“Pa, bakit dalawa?”

“Bakit? Bawal bang busugin ang anak ko?”

Napangiti ako.

At bigla akong naiyak.

Apat na taon akong nag-aalaga sa lalaking minsan ay nakakalimutang kumain.

Pero nakalimutan ko na palang may mga taong kusang nagdadagdag ng pagkain kapag dumating ako.

Hindi dahil kailangan nila ako.

Kundi dahil masaya silang naroon ako.

Muling umilaw ang cellphone ko.

“Bakit bigla kang umuwi?”

“Kanina pa nagtatanong si Bianca kung galit ka sa kanya.”

Pagkatapos:

“May blue external hard drive sa study table. Kung gising ka pa, dalhin mo rito sa office.”

Napatawa ako.

Hindi niya pa rin naiintindihan.

Hindi niya ako hinahanap dahil nami-miss niya ako.

Hinahanap niya ako dahil may kailangan siyang ipakuha.

Sumagot ako.

“Nasa bahay ako nina Mama. Ikaw na ang kumuha.”

“Bakit ka na naman pumunta diyan?”

Matagal kong tinitigan ang salitang na naman.

Parang ang bahay ng mga magulang ko ay lugar lamang na pinupuntahan ko kapag nagtatampo.

Parang wala na akong sariling tahanan maliban sa apartment niya.

Ibinaba ko ang cellphone.

“Ma, Pa, gusto kong lumipat ng trabaho.”

Nagkatinginan sila.

“May problema ba sa kompanya?” tanong ni Papa.

“Wala po. Gusto ko lang subukan ang trabahong matagal ko nang gustong gawin.”

Anim na buwan na akong palihim na nag-aaral ng event planning at creative project management.

May inihanda na akong application para lumipat sa bagong department.

Pero hindi ko pa naipapasa.

Dahil gusto ko sanang sabihin muna kay Adrian.

Gusto kong malaman kung papayag siya.

Ngayon, bigla kong naisip:

Bakit kailangan ko ng permiso para abutin ang sarili kong pangarap?

Hinawakan ni Mama ang kamay ko.

“Anak, kung pinag-isipan mo na, subukan mo. Hindi naman guguho ang mundo dahil nagbago ka ng direksiyon.”

Kinabukasan, maaga akong pumasok.

Pagdating ko sa elevator, sinalubong ako ni Bianca.

“Mika! Grabe, ang sama ng mood ni Adrian kagabi. Bakit mo iniwan ang susi sa counter?”

Hindi ako sumagot.

“Akala kasi namin nakapasok ka na. Sorry talaga!”

“Nasa cellphone ni Adrian ang ticket ko,” sabi ko.

Saglit siyang natahimik.

Pagkatapos, ngumiti.

“Ay, oo nga pala. Ang tanga namin!”

Nang tanghalian, nagyaya siyang kumain.

Kasama si Adrian.

Habang naghihintay ng pagkain, itinuro ni Bianca ang photography exhibit sa kabilang building.

“Adrian, punta tayo this weekend? Kailangan ko rin ng visual references para sa project.”

“Sure,” sagot niya agad.

Napatingin ako sa kanya.

Isang buwan na ang nakalipas, niyaya ko siya sa parehong exhibit.

May complimentary tickets pa akong nakuha mula sa kaibigan ko.

Pero sinabi niyang sayang lang ang weekend sa mga ganoong bagay.

“Akala ko ayaw mo sa photography exhibits?” tanong ko.

Kumunot ang noo niya.

“Work-related ito, Mika.”

“Pero noong ako ang nagyaya—”

“Please. Huwag mong gawing issue ang lahat.”

Tahimik akong tumingin sa plato ko.

Doon ko naintindihan ang isang bagay.

Minsan, hindi naman talaga ayaw ng isang tao sa isang lugar.

Ayaw lang niyang pumunta roon kasama ka.

Pagkatapos ng tanghalian, dumiretso ako sa HR department.

Ipinasa ko ang application ko para sa internal transfer.

Ngunit bago ako makalabas, tinawag ako ng HR manager.

“Mikaela, sandali.”

May hawak siyang folder.

“May isang bagay kang kailangang malaman bago namin iproseso ang application mo.”

Binuksan niya ang folder.

At nang makita ko ang pangalan ng taong nagrekomendang huwag akong tanggapin sa creative department, nanlamig ang buong katawan ko.

Dahil ang pangalan sa dokumento ay walang iba kundi si Adrian Villanueva.

PART 2 — WEBSITE

Ang Katotohanang Nakatago sa Likod ng Aking Pangarap

“Si Adrian?” halos pabulong kong tanong.

Tumango si Ms. Dela Cruz, ang HR manager.

“Nagkaroon ng preliminary discussion tungkol sa internal applicants noong nakaraang buwan. Nabanggit ang pangalan mo dahil maganda ang performance record mo.”

Tinitigan ko ang dokumento.

Nakasulat doon ang isang maikling assessment.

Not recommended for creative planning. Better suited for operational support and administrative coordination.

Sa ibaba, nakalagay ang pangalan ni Adrian.

Hindi ko alam kung ano ang mas masakit.

Ang katotohanang hindi niya ako sinusuportahan?

O ang katotohanang hindi man lang niya sinabi sa akin na may pagkakataon na pala akong lumipat?

“May iba pa bang evaluation?” tanong ko.

Tumango si Ms. Dela Cruz.

“Meron. At iyon ang dahilan kung bakit gusto kitang makausap.”

Inilabas niya ang isa pang papel.

Ito naman ay mula sa events director.

Nakalagay roon na ako ang isa sa mga empleyadong may pinakamalakas na potential sa experiential marketing.

Binanggit ang matagumpay kong paghawak sa tenant activities, mall launches, at emergency event coordination.

“Mika, hindi lahat ng creative work ay tungkol sa magagandang presentation,” sabi niya. “Minsan, ang pinakamahalagang kakayahan ay alam mo kung paano gagawing realidad ang isang ideya.”

Napakagat ako sa labi.

Apat na taon akong naniwalang mas maliit ang trabaho ko kaysa sa trabaho nina Adrian at Bianca.

Pero may ibang taong nakakita ng halaga ko.

At hindi nila kailangang mahalin ako para makita iyon.

Noong gabing iyon, hindi ako bumalik sa apartment ni Adrian.

Sa halip, umupo ako sa dating kuwarto ko sa bahay nina Mama at binuksan ang laptop.

Nandoon ang lahat ng ginawa kong event concepts sa loob ng anim na buwan.

Isang weekend community market.

Isang heritage photography walk.

Isang cultural festival para sa mga lokal na negosyo.

Mga ideyang matagal ko nang gustong ipakita sa kompanya.

May isang proposal pa akong ginawa para sa lumang commercial complex na kasalukuyang proyekto nina Adrian at Bianca.

Ang pangalan nito ay Buhay Kalye.

Layunin nitong buhayin ang lugar sa pamamagitan ng local artists, small businesses, food stalls, at weekend performances.

Hindi ko iyon kailanman ipinakita kay Adrian.

Dahil sa tuwing magsisimula akong magkuwento tungkol sa sarili kong mga ideya, palagi niyang sinasabing pagod siya.

O kaya:

“Babe, mamaya na. Marami akong iniisip.”

Pero kapag si Bianca ang nagsasalita, kaya niyang makinig nang ilang oras.

Binuksan ko ang application portal.

In-upload ko ang portfolio ko.

Pagkatapos, pinindot ko ang submit.

Walang fireworks.

Walang palakpakan.

Pero pakiramdam ko, may isang pinto akong binuksan para sa sarili ko.

Kinabukasan, naghihintay si Adrian sa lobby.

Mukha siyang puyat.

“Bakit hindi ka umuwi kagabi?”

“Sinabi ko na. Nasa bahay ako nina Mama.”

“Hanggang kailan ka magtatampo?”

Napatingin ako sa kanya.

“Adrian, may itatanong ako.”

“Ano?”

“Bakit mo sinabi sa HR na hindi ako bagay sa creative planning?”

Nagbago ang mukha niya.

“Mika, saan mo nalaman iyan?”

“Hindi iyon ang tanong.”

Huminga siya nang malalim.

“Hindi ko naman sinabing wala kang kakayahan. Ang sabi ko, mas kailangan ka sa operations.”

“Bakit?”

“Kasi magaling ka roon.”

“Hindi ba puwedeng magaling din ako sa ibang bagay?”

Hindi siya agad nakasagot.

Pagkatapos, sinabi niya ang mga salitang tuluyang nagpalinaw sa lahat.

“Mika, maging realistic ka naman. Iba ang creative department. Hindi sapat na masipag ka lang.”

Parang may kung anong tahimik na naputol sa loob ko.

Hindi ako sumigaw.

Hindi ako umiyak.

Tinanong ko lang siya:

“Kung ibang empleyado ang nag-apply, sasabihin mo rin ba iyon nang hindi mo muna tinitingnan ang portfolio niya?”

Tahimik siya.

“At kung si Bianca ang gustong lumipat ng department, pipigilan mo rin ba siya?”

“Mika, huwag mong idamay si Bianca.”

Napangiti ako nang mapait.

“Hindi ko siya dinadamay. Ikaw ang laging naglalagay sa kanya sa gitna nating dalawa.”

Dumating si Bianca ilang minuto pagkatapos.

Nakita niyang seryoso ang mukha namin.

“Uy, anong nangyari?”

“Nothing,” sagot ni Adrian.

Pero nagsalita ako.

“Bianca, may alam ka ba sa recommendation ni Adrian tungkol sa application ko?”

Nawala ang ngiti niya.

“Anong recommendation?”

“Na hindi raw ako bagay sa creative planning.”

Napatingin siya kay Adrian.

“Sinabi mo iyon?”

“Professional assessment lang iyon,” sagot niya.

Kumunot ang noo ni Bianca.

“Pero Adrian, si Mika ang nag-ayos ng community launch natin noong nagkaproblema ang supplier. Siya rin ang nagligtas sa weekend activation noong nag-cancel ang main organizer.”

“Operations iyon,” sabi ni Adrian.

“Exactly,” sagot ni Bianca. “At hindi ba iyon ang pinakamahirap na bahagi ng pag-execute ng creative concepts?”

Hindi ako makapaniwala.

Sa unang pagkakataon, si Bianca mismo ang kumukuwestiyon sa kanya.

Ngunit hindi na ako naghintay ng karagdagang paliwanag.

“May meeting pa ako,” sabi ko.

At iniwan ko silang dalawa sa lobby.

Pagkaraan ng isang linggo, nakatanggap ako ng email.

Na-shortlist ako para sa bagong posisyon bilang Creative Events Specialist.

May final presentation akong kailangang gawin sa harap ng management.

Ang assignment?

Gumawa ng event activation plan para sa isang lumang commercial property sa Pasig na nakatakdang muling buksan.

Parang sinadya ng pagkakataon.

Ito mismo ang klase ng proyektong matagal ko nang pinapangarap.

Tatlong gabi akong halos walang tulog.

Pero iba ang pagod ko ngayon.

Hindi dahil naghihintay ako sa labas ng conference room habang nagtatrabaho si Adrian.

Hindi dahil nagluluto ako ng pagkain para sa kanya.

Kundi dahil may ginagawa akong mahalaga para sa sarili ko.

Tinulungan ako ni Papa sa pagkuha ng litrato ng mga lumang tindahan sa Marikina.

Si Mama naman ang unang nakinig sa practice presentation ko.

Hindi niya naiintindihan ang lahat ng marketing terms.

Pero pagkatapos kong magsalita, pumalakpak siya.

“Anak, kung ako ang may-ari ng lugar, kukunin ko ang proposal mo.”

Tumawa ako.

“Ma, biased ka.”

“Oo naman. Nanay mo ako. Pero maganda pa rin talaga.”

At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, masaya akong magtrabaho hanggang madaling-araw.

Dumating ang araw ng presentation.

Nasa conference room ang limang senior managers, kabilang ang head ng creative department.

Hindi ko inaasahang naroon din si Adrian.

Isa pala siya sa technical reviewers ng property redevelopment project.

Nang makita niya ako, halatang nagulat siya.

“Mika?”

Tumango ako.

“Good morning.”

Wala na akong ibang sinabi.

Sinimulan ko ang presentation.

Sa unang slide, nakasulat:

BUHAY KALYE: Hindi Lang Gusali, Kundi Komunidad.

Ipinaliwanag ko kung paano makakatulong ang weekend markets, local performances, heritage exhibits, at community workshops upang muling buhayin ang commercial property.

Hindi lang foot traffic ang ipinakita ko.

May budget.

May operational timeline.

May supplier contingency plan.

May safety and crowd management strategy.

May projected revenue para sa participating tenants.

At higit sa lahat, may malinaw na dahilan kung bakit babalik ang mga tao sa lugar.

Nang matapos ako, ilang segundo munang natahimik ang silid.

Pagkatapos, nagsalita ang creative director.

“Mikaela, sino ang tumulong sa iyo sa operational planning?”

“Ako po ang gumawa.”

“At ang financial estimates?”

“Ako rin po, gamit ang historical data na pinahintulutan ng operations team.”

Tumango siya.

“Impressive.”

Pagkatapos, bumaling siya kay Adrian.

“Mr. Villanueva, ikaw ang isa sa mga nagbigay ng initial assessment na mas bagay siya sa administrative support, tama?”

Nanigas ang mukha niya.

“Yes, ma’am.”

“Interesting. Dahil ang proposal niya ang isa sa pinakamalinaw na nakita namin ngayong araw.”

Tahimik ang buong conference room.

Hindi ko alam kung saan ako titingin.

Pero hindi ako nakaramdam ng tagumpay dahil napahiya si Adrian.

Mas mahalaga ang ibang bagay.

Sa wakas, may mga taong nakikinig sa akin.

At hindi ko kailangang makiusap para lang marinig.

Tatlong araw pagkatapos, opisyal akong inalok ng posisyon.

May salary increase na ₱12,000 kada buwan.

Pero hindi ang dagdag na sahod ang unang nagpaluha sa akin.

Kundi ang unang linya ng offer letter.

We believe your experience and ideas will be valuable to the team.

Naniniwala sila sa akin.

Apat na simpleng salita sa Filipino.

Pero matagal ko iyong hinintay.

Nang gabing iyon, dumating si Adrian sa bahay nina Mama.

May dala siyang paborito kong cheesecake.

Dati, sapat na iyon para matunaw ang galit ko.

Ngayon, pinaupo ko lang siya sa sala.

“Nabalitaan ko,” sabi niya. “Congratulations.”

“Salamat.”

“Mika, gusto kong mag-sorry.”

Tahimik akong nakinig.

“Hindi ko sinasadyang maliitin ka.”

“Pero ginawa mo.”

Napayuko siya.

“Akala ko kasi mas magiging mahirap para sa iyo kapag lumipat ka. At aminado akong nasanay akong nandiyan ka para sa akin.”

Tumingin ako sa kanya.

“Alam mo kung ano ang pinakamasakit, Adrian?”

Hindi siya sumagot.

“Hindi iyong naiwan ako sa sinehan.”

“Hindi rin iyong mas gusto mong kasama si Bianca sa exhibit.”

“Ang pinakamasakit, habang sinusubukan kong maging mabuting girlfriend, unti-unti mong nakalimutang tao rin ako.”

Namula ang mga mata niya.

“Mahal kita, Mika.”

“Alam ko.”

“Kung alam mo, bakit parang sumusuko ka na?”

Huminga ako nang malalim.

“Dahil hindi sapat na mahal mo ako kapag kailangan mo ako.”

Napatitig siya sa akin.

“Gusto kong mahalin mo rin ang taong gusto kong maging. Hindi lang ang taong laging naghihintay sa iyo.”

“May nangyayari ba sa amin ni Bianca?” bigla niyang tanong, na para bang nabasa ang matagal kong iniisip.

“Hindi ko alam,” sagot ko.

“Wala. Wala kaming relasyon.”

Tumango ako.

“Naniniwala ako na wala kayong relasyon.”

Halatang gumaan ang mukha niya.

Pero nagpatuloy ako.

“Pero hindi ibig sabihin noon, wala kang nasirang relasyon.”

Natigilan siya.

“Hindi kailangang may pagtataksil para masaktan ang isang tao, Adrian. Minsan, sapat na ang paulit-ulit na pagpili sa iba habang ang taong nagmamahal sa iyo ay naghihintay.”

Matagal siyang hindi nakapagsalita.

Pagkatapos, mahina niyang sinabi:

“Bigyan mo ako ng pagkakataong ayusin ito.”

Tumingin ako sa lalaking minahal ko sa loob ng apat na taon.

Naalala ko ang gabing tinulungan niya akong maglinis ng binahang event venue.

Naalala ko ang gamot na dinala niya noong may sakit ako.

Naalala ko rin ang tatlong popcorn sa sinehan.

At ang ticket na binili ko para sa sarili ko.

“Adrian, kailangan ko munang piliin ang sarili ko.”

“Makikipaghiwalay ka?”

Tumango ako.

Unti-unting tumulo ang luha ko.

“Oo.”

Hindi dahil hindi ko na siya mahal.

Kundi dahil hindi ko na kayang manatili sa isang relasyong kailangan kong paliitin ang sarili ko para lang magkasya.

Dalawang linggo pagkatapos, kinuha ko ang natitira kong gamit sa apartment niya.

Hindi na ako nagdala ng maraming bagay.

Mga damit.

Mga libro.

Ang lumang camera na regalo ni Papa.

At isang maliit na kahon ng mga alaala.

Nasa pintuan si Adrian nang paalis na ako.

“Mika.”

Lumingon ako.

“I’m sorry,” sabi niya.

Sa pagkakataong iyon, hindi na niya binanggit si Bianca.

Hindi na niya sinabing masyado akong sensitibo.

Hindi na niya sinabing trabaho lang ang lahat.

“Hindi ko napansing nawawala ka na pala habang magkasama pa tayo.”

Napangiti ako nang malungkot.

“Napansin ko rin iyon nang huli na.”

Hindi ko siya niyakap.

Pero hindi rin ako umalis nang may galit.

May mga taong naging mahalagang bahagi ng buhay natin, kahit hindi sila ang makakasama natin hanggang dulo.

At may mga pag-ibig na kailangang matapos para maalala natin kung sino tayo bago tayo nagsimulang magbigay ng lahat.

Lumipas ang anim na buwan.

Naging matagumpay ang unang community event na pinamunuan ko.

Mahigit apatnapung local businesses ang lumahok.

May mga batang nagpipinta.

May mga musikero sa maliit na stage.

May mga pamilyang naglalakad habang kumakain ng street food.

Nang makita ko ang lugar na puno ng tao, hindi ko napigilang maiyak.

Ito ang mundong matagal kong gustong pasukin.

At sa wakas, narito na ako.

Dumating sina Mama at Papa para suportahan ako.

May dala si Papa na tatlong bottled water.

“Isa sa iyo, isa kay Mama, isa sa akin.”

Napatawa ako.

“Pa, hindi mo kailangang magdala. Marami rito.”

“Alam ko. Pero baka makalimutan mong uminom.”

Niyakap ko siya.

Noong gabing iyon, matapos ang event, naglakad ako sa isang mall sa Pasig.

May sinehan sa ikatlong palapag.

Huminto ako sa harap ng ticket counter.

“Ma’am, ilan po?”

Ngumiti ako.

“Isa lang.”

Pumasok ako sa cinema na may hawak na popcorn.

Walang taong kailangang hintayin.

Walang susi ng kotse na kailangang bantayan.

Walang cellphone na kailangang tingnan kung may mag-uutos na naman.

Umupo ako sa gitna ng sinehan.

At habang unti-unting namamatay ang mga ilaw, napangiti ako.

Dahil naalala ko ang gabing akala ko ay iniwan ako.

Hindi ko alam noon na iyon pala ang gabing nagsimula akong bumalik sa sarili ko.

Sa loob ng apat na taon, akala ko ang pagmamahal ay ang palaging pananatili.

Ngayon, alam ko na.

Minsan, ang pinakamalaking patunay ng pagmamahal sa sarili ay ang pagkakaroon ng lakas ng loob na umalis.

At sa unang pagkakataon, hindi na ako natatakot na mag-isa.

Dahil hindi na ako nag-iisa.

Kasama ko na ulit ang sarili ko.

Mensahe sa mga Mambabasa

Huwag mong hayaang maging sukatan ng halaga mo ang atensiyong ibinibigay sa iyo ng ibang tao.

Hindi mo kailangang makipag-agawan ng oras, respeto, o pagmamahal sa isang relasyong dapat ay may puwang ka.

Ang tunay na pagmamahal ay hindi lamang nakikita sa malalaking pangako. Nakikita rin ito sa maliliit na bagay—sa paghihintay, pakikinig, pag-alala, at pagsuporta sa mga pangarap ng isa’t isa.

At kung dumating ang araw na kailangan mong pumili sa pagitan ng pagkawala ng isang relasyon at pagkawala ng iyong sarili, tandaan mo:

Hindi pagiging makasarili ang piliin ang sariling dignidad at kapayapaan.