Bahagi 3
Akala ko simpleng selos lang ang lahat pero nung nakita ko ang wedding gown kong sinukat pala ng iba, doon ako tuluyang natauhan.

Pagkalabas ko ng condo sa BGC ng gabing yun, dumiretso ako sa maliit na studio ng pinsan ko sa Quezon City. Hindi ko dinala lahat, isang maleta lang at yung mga papeles na importante. Pagod na pagod ako pero hindi ako umiyak. Parang sa wakas, may hangin akong nalanghap na hindi mabigat.

Kinabukasan, maaga akong pumunta sa opisina ni Sir Rico sa Intramuros. Yung Vigan heritage restoration project, matagal na niyang inaalok sa akin dati. Lagi kong tinatanggihan kasi sabi ni Carlo, “Anong gagawin mo sa malayong probinsya? Dito ka na lang, ako na bahala sa’yo.” Ngayon wala nang pumipigil.

Pinirmahan ko yung kontrata. Allowance ay ₱60,000 per month, plus accommodation sa Vigan. Hindi kalakihan pero sapat na para makahinga ako. Sabi ni Sir Rico, “Sigurado ka na, Grace? Five years ka nang wala sa field. Pero ikaw pa rin yung pinakamagaling na restorer na nakilala ko.”

Ngumiti lang ako. “Ngayon lang ulit ako naging sigurado, Sir.”

Habang naglalakad ako pauwi, sunod-sunod yung tawag ni Carlo. Hindi ko sinagot. Nag-message siya: “Nasaan ka? Umuwi ka na, nag-aalala si Mama.” Tapos: “Galit ka pa rin ba sa necktie?” Parang walang nangyari. Parang yung “Abala” na save, yung gown na pinalitan ng paru-paro, yung sabaw na hinipan para sa iba, wala lang sa kanya.

Pumunta ako sa bridal shop para kunin yung deposit slip. Yung staff na nakausap ko, nahihiya. “Ma’am, pasensya na po talaga. Si Sir Carlo po kasi yung nagsabi na si Ma’am Bea daw po yung final reference. Sabi niya mas bagay daw po yung mermaid na may butterfly kasi yun daw po yung dream gown ng mga babae ngayon.”

Tiningnan ko yung tablet ulit. Yung gown ko na simple lang, satin, walang arte, yun yung pinili ko kasi gusto ko ng tahimik na kasal. Pero ginawa nilang mermaid na low-waist, puno ng silver butterflies na kumikislap. Hindi ako mahilig sa paru-paro. Si Bea mahilig. Yung Instagram niya puro butterfly.

Doon ko naintindihan. Hindi lang ito tungkol sa gown. Ito ay tungkol sa kung sino ba talaga yung gusto niyang pakasalan. Ako yung nasa papel, pero yung taste, yung sukat, yung pangarap, kay Bea pala.

Umuwi ako sa studio, binuksan ko yung backup phone ni Carlo na naiwan ko. Andun pa rin yung message thread. Yung “Princesa ko” nasa taas, naka-pin. Yung akin, “Abala” nasa baba, naka-mute. Ni-like pa ni Carlo yung picture ni Bea na naka-suot nung gown. May comment siya: “Bagay sa’yo.”

Masakit pero hindi na tulad ng dati na parang sinasaksak. Parang paso lang na matagal nang nandyan, ngayon ko lang nakitang may peklat na.

Gabi, nag-message si Tita. Yung mama ni Carlo. “Grace, bakit hindi ka dumating kahapon sa lunch? Sabi ni Carlo may sakit ka raw. Si Bea nag-alala pa sayo, dinala ka pa daw ng gamot.” Nagulat ako. Ginawa pa akong may sakit para pagtakpan yung hindi ko pagpunta.

Hindi ako sumagot agad. Nag-isip ako. Kung sasagot ako ng pabalang, magmumukha akong kontrabida. Kung tatahimik ako, hahayaan nilang isulat yung kwento.

Kaya nag-reply ako ng maayos: “Tita, pasensya na po hindi ako nakapunta. May inasikaso lang po sa work. Okay na po ako ngayon.”

Nag-reply siya: “Sige, magpahinga ka. Bukas daan kayo ni Carlo dito ha, may pag-uusapan tayo tungkol sa kasal.”

Bukas. Yung araw na dapat aalis na ako pa-Vigan.

Kinabukasan, maaga pa lang kumatok na si Carlo sa studio. Kasama niya si Bea, naka-brace na yung paa pero nakangiti. “Grace, pinag-alala mo kami,” sabi ni Carlo. Pumasok siya na parang kanya pa rin yung lugar. “Umuwi ka na sa condo. Hindi ka pa nagligpit ng gamit mo.”

Tiningnan ko siya. Yung dati kong tinitingnan na parang buong mundo ko, ngayon parang estranghero na. “Tapos na yung gamit ko dun. Yung singsing nasa lamesa, yung susi iniwan ko sa guard.”

Kumunot noo niya. “Ano na naman to, Grace? Dahil lang sa contact name? Nagbibiro lang ako dun. Alam mo namang makulit ka minsan.”

Makulit. Abala. Parang pareho lang.

Sumingit si Bea, hawak yung paper bag. “Ate, bumili ako ng paborito mong ensaymada. Sabi ni Carlo stress ka lang. Huwag ka na magalit kay Carlo, ako na lang mag-sorry.”

Tiningnan ko yung paper bag. May logo ng bakeshop na malapit sa ospital kung saan siya dinala ni Carlo. Parang lahat may bakas niya.

Sabi ko: “Bea, hindi ikaw yung problema. Yung problema, hinayaan niyang maging ikaw yung problema.”

Nagulat si Carlo. “Anong ibig mong sabihin?”

“Hindi mo ba nakikita? Yung gown ko sinukat niya. Yung sabaw na niluto ko para sa atin, sa kanya mo pinakain. Yung gamot na dapat para sa sugat ko dati, sa kanya mo pinahid buong gabi. Ako yung fiancée mo pero ako yung pinapaupo sa dulo malapit sa aircon.”

Tahimik si Bea. Namula mata niya, yung laging ginagawa niya. “Ate, wala akong intensyon na…”

“Hindi mo kailangang mag-sorry,” putol ko. “Wala kang kasalanan na mahalin ka niya ng ganyan. Kasalanan niya na hindi niya ako minahal ng ganyan.”

Doon lang natahimik si Carlo. Parang ngayon lang niya narinig lahat ng sabay-sabay.

Pero hindi pa tapos. Kinuha ko yung folder ng joint bank account namin. May ₱200,000 kami dun, ipon para sa kasal. Yung condo namin sa BGC, may deposit na ₱80,000 na hati kami. Yung gown, may down na ₱50,000 galing sa bank account ko.

Sabi ko: “Iwi-withdraw ko na yung share ko sa joint account. Yung ₱100,000 ko kukunin ko. Yung deposit sa condo, hati tayo pero ako na mag-aasikaso ng termination. Yung gown, i-cancel mo na. Hindi ko na kailangan.”

Nagulat si Carlo. “Grace, pera lang yan. Huwag mong gawing malaki.”

“Pera lang? Limang taon kong inipon yan habang nagtatali ako ng necktie mo araw-araw nang libre. Yung sabaw na ₱500 na sangkap, ako bumili. Yung necktie na ₱3,500, ako nagbayad. Lahat ng maliliit na bagay na tinawag mong abala, may presyo pala pag nawala.”

Doon siya parang narealize na hindi na ito tampo. Nag-iba yung mukha niya. Lumambot.

“Grace, mahal kita. Si Bea parang kapatid ko lang. Naawa lang ako kasi mag-isa lang siya sa Manila.”

Tumango ako. “Alam ko. At dahil kapatid mo siya, mas gugustuhin mong pakainin siya ng sabaw ko. Naintindihan ko na.”

Kinuha ko yung maliit na desisyon na matagal ko nang pinag-iisipan. Binuksan ko yung drawer at kinuha yung backup phone niya. Ni-reset ko sa harap niya. “Ito, sa’yo na. Wala na yung Abala. Wala na rin yung Princesa sa phone ko.”

At yung huling desisyon para sa araw na yun: nag-book na ako ng bus ticket pa-Vigan. Alis bukas ng alas singko ng umaga. ₱1,200 lang, pero pakiramdam ko bumili ako ng bagong buhay.

Nung umalis sila, naiwan si Bea sa labas ng pinto, nakatingin sa akin. Wala siyang sinabi pero kita ko sa mata niya, alam niyang tapos na. At ako, sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, hindi na ako yung naghihintay sa pinto. Ako na yung nagsara.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖