Bahagi 3
Akala ko tapos na nang pirmahan namin ang divorce, pero nang singilin niya ako sa condo at lumabas ang totoo sa pera namin, doon ako natauhan.

Pagkauwi ko galing City Hall, tahimik ang condo. Yung pinagkainan namin kagabi, nandoon pa rin. Yung palayok ng baka na pinatay ko, malamig na. Umupo ako sa sahig, sa may sala. Hawak ko pa rin yung envelope na may certificate. Hindi ako umiyak. Parang ngayon lang ako nakahinga ng malalim pagkatapos ng matagal na panahon.

Bandang alas dos ng hapon, nag-message si Carlo. “Nasaan ka?” Hindi ako sumagot. Maya-maya tumawag. Hindi ko sinagot. Alas tres, may kumatok. Siya yun. May dala siyang paper bag. Pagbukas ko, nandoon yung susi ng kotse na sabi niya sa akin na. Pero hindi yun yung dahilan kaya siya bumalik.

“Liza, pag-usapan natin yung condo,” sabi niya. Nakaupo siya sa sofa na dati naming binili nang magkasama sa SM. “Hindi patas yung hatian. Ako nagbayad ng malaki sa monthly amortization nitong huling dalawang taon.”

Tinitigan ko siya. Alam kong pagod siya, pero iba na yung pagod ko.

“Carlo, yung amortization na sinasabi mo, galing sa joint account natin. Yung joint account na nilalagyan ko buwan-buwan ng sweldo ko galing sa online shop ko. May record tayo.”

“Hindi mo naiintindihan. Yung profit share ko-”

“Profit share na sinabi mong gipit ang kumpanya mo nung January kaya kinuha mo yung ₱300,000 na time deposit ko?” putol ko. Mahinahon lang boses ko, pero diretso.

Natigilan siya. Kita sa mukha niya na hindi niya inexpect na maalala ko yung petsa.

Binuksan ko yung bank app ko sa harap niya. Pinakita ko yung history. January 8, 2020, nag-transfer ako ng ₱300,000 sa account niya. Note: “For Carlo office cash flow.” Tapos pinakita ko yung resibo ng relo. Date: January 21, 2020. Labintatlong araw lang ang pagitan.

“Carlo, hindi ito profit share. Ito yung pera ko.”

Doon siya napayuko. Hindi dahil nahihiya, kundi parang nahuli.

“Liza, kailangan ni Bea-”

“Kailangan? Carlo, kailangan ba talaga ng taong kaka-promote lang ng relong ₱423,800? Ako, asawa mo ng pitong taon, nung birthday ko, kinansel mo yung dinner natin sa BGC para ihatid mo siya sa NAIA. Anong tawag mo dun?”

Hindi siya sumagot. Tinitigan niya lang yung sahig.

Yung totoo, masakit pa rin. Kahit sabihin kong buo na desisyon ko, pag nakikita ko siya, bumabalik lahat. Yung mga gabing mag-isa akong kumakain kasi nasa labas siya “may client.” Yung mga beses na naamoy ko yung pabango na hindi sa akin sa kotse niya. Lahat yun, pinatawad ko dati kasi akala ko ganun talaga ang pagmamahal, kailangan magtiis.

Pero nung gabing yun, habang hawak ko yung resibo ng relo, may nag-click sa utak ko. Hindi pala ako nagtitiis. Nagbubulag-bulagan lang ako.

“Alam mo ba kung bakit ako pumayag na ako na magbayad ng ₱180,000 sa renovation?” tanong ko sa kanya.

Umiling siya.

“Kasi gusto ko nang matapos. Ayoko nang may utang pa tayong dalawa na magtatali sa atin. Gusto kong malinis. Gusto kong pag ginising ako bukas, wala na akong iisiping bayarin na may pangalan mo.”

Tumayo siya. “Liza, hindi mo pwedeng basta-basta angkinin yung condo. May ambag din ako.”

“Wala akong inaangkin na hindi akin. Yung ₱1.2 million na binigay ng nanay at tatay ko, nakapangalan sa akin yung transfer. May sulat sila na regalo nila yun sa akin, hindi sa atin. Nasa abogado na yung kopya. Yung diperensya na babayaran ko sayo, babayaran ko. Pero yung titulo, sa akin na.”

Galit na siya nung mga sandaling yun. Hindi yung malakas na galit. Yung tahimik na galit na mas nakakatakot.

“Ang galing mo talaga. Tahimik ka lang pero lahat pala pinaghandaan mo. Para kang ahas.”

Nung sinabi niya yun, doon ako nasaktan nang husto. Pitong taon kong inalagaan yung bahay na to, yung sikmura niya, yung damit niya. Tapos ahas lang pala ako sa paningin niya.

Pero imbes na umiyak, tumayo rin ako. Kinuha ko yung folder ng mga papeles.

“Carlo, kung ahas ako, bakit ikaw yung bumili ng relo gamit pera ko para sa ibang babae? Sino sa atin ang nanuklaw?”

Wala siyang maisagot. Kinuha niya yung susi ng kotse niya sa lamesa at padabog na lumabas. Pagkasara ng pinto, saka lang ako napaupo ulit. Doon lang tumulo yung luha ko. Hindi dahil sa kanya, kundi dahil sa sarili ko. Dahil hinayaan kong umabot sa ganito.

Kinagabihan, tinawagan ako ng nanay ko. Nasa probinsya sila. Sabi ko sa kanila tapos na. Tahimik lang si nanay sa kabilang linya tapos sabi niya, “Umuwi ka muna dito kung gusto mo, anak.” Sabi ko hindi na, kaya ko na. Pero nung binaba ko yung cellphone, mas lalo akong umiyak.

Kinabukasan, pumunta ako sa banko. Chineck ko lahat ng accounts ko. Yung joint account namin, halos zero na. Na-withdraw niya pala lahat ng natira nung isang araw. Buti na lang yung personal savings ko na nilagay ko sa ibang banko, buo pa. Doon ko na-realize kung gaano ka-importante yung ginawa kong paghiwalay ng pera.

Nag-message ulit si Bea. Hindi na litrato ng relo. Message: “Liza, pasensya ka na. Hindi ko alam na hahantong sa ganito. Gusto ko lang ibalik yung relo kay Carlo.” Hindi ko ni-replyan. Blinock ko na lang siya. Wala na akong mapapala sa pakikipag-usap sa kanya.

Bandang hapon, dumating yung contractor ng renovation. Singil niya yung huling ₱180,000. Dati, sabay kaming nagbabayad ni Carlo. Ngayon, ako na lang. Binilang ko yung pera, inabot ko sa kanya. Pagkaalis niya, tinitigan ko yung mga bagong tiles, yung bagong pintura. Sa wakas, tapos na. Bahay ko na talaga to, hindi na bahay namin.

Doon ako gumawa ng maliit pero mahalagang desisyon. Hindi ko na hahabulin sa korte yung ₱423,800 na relo. Nireserba ko yung karapatan ko sa agreement, pero hindi ko na gagamitin. Hindi dahil pinapatawad ko siya, kundi dahil ayoko nang ma-tali pa ng isa pang taon sa kaso. Ang habol ko na lang, yung titulo ng lupa na mailipat nang buo sa pangalan ko at yung bank account ko na manatiling akin. Yun lang, sapat na para makapagsimula ulit.

Gabi na nang matapos kong ayusin lahat ng papeles sa lamesa. Yung certificate ng hiwalay, yung transfer slips ng ₱1.2 million galing sa magulang ko, yung resibo ng renovation, at yung screenshot ng resibo ng relo. Lahat nakahilera. Tinitigan ko sila isa-isa. Ito yung ebidensya ng pitong taon. Pero ito rin yung ebidensya na kaya kong tumayo mag-isa.

Nag-text si Carlo ulit ng alas onse ng gabi. “Liza, last chance. Ayusin natin to. Hindi mo kaya mag-isa yang condo.” Hindi ko na binasa nang buo. Pinatay ko na lang yung cellphone at natulog. Sa unang gabi matapos ang lahat, mahimbing ako.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖