Bahagi 4
Hinarap ko silang lahat sa mismong condo ko, at doon ko sinabi na hindi ako papayag na angkinin nila ang bahay na pinaghirapan kong bilhin mag-isa.

Eksaktong 10 AM dumating si Carlo. Kasama niya si Aling Gloria. Walang Melissa at walang bata, yun ang hiniling ko.

Pagpasok nila, naupo ako sa sofa at hindi ko sila inalok ng tubig. Diretso akong nagsalita.

“Maupo kayo. Pag-usapan natin yung 19 na beses.”

Si Carlo nakayuko. Si Aling Gloria naman naunang nagsalita.

“Mara, anak, alam kong nagkamali kami. Pero apo ko si Enzo. Dugo ko siya. Hindi ko matiis na sa labas lang sila matulog habang may bakanteng kwarto ka naman.”

Tumingin ako kay Aling Gloria.

“Tita, naaalala niyo po ba nung Pasko sabi niyo hindi kayo makikialam sa buhay naming mag-asawa? Sabi niyo igagalang niyo yung privacy namin?”

Hindi siya nakasagot.

“Yung bakanteng kwarto na sinasabi niyo, ako po ang nag-design, ako ang nagbayad ng loan. Hindi po yun bakante para gawing tirahan ng hindi ko alam.”

Singit ni Carlo.

“Mara, hindi naman namin inangkin. Pansamantala lang. Si Melissa may shift sa gabi, kailangan ni Enzo ng matulugan. Naisip ko sayang naman kung walang gumagamit.”

“Sayang?” Napataas boses ko. “Yung fingerprint na nilagay mo nung August 17 ng 3:26 PM habang nasa Cebu ako, sayang din ba yun? Yung 12 beses na binuksan yung pinto ng ibang tao habang nasa airport ako, sayang din?”

Tahimik si Carlo.

Nilabas ko yung printed na logs galing sa admin. Nilatag ko sa mesa.

“June 23, unang araw na pinapasok mo sila. Pangalawang araw pagkatapos ng turnover. Ibig sabihin plano na agad? July 12, dinala ko si Mama sa ospital, nandito sila buong araw. July 26, nasa Davao ako sa kasal, dito sila natulog hanggang 9 PM. August 17, nilagay mo fingerprint. August 23, pumasok si Melissa ng 10 AM, anim na minuto lang binuksan na yung pinto.”

Si Aling Gloria napahawak sa dibdib.

“Anak, hindi naman sa niloko ka namin…”

“Hindi niloko? Tita, kayo pa mismo nagdala ng tsinelas at damit pambata dito. Nakita ko sa CCTV. Kayo mismo nagbuhat ng plastic box ng damit ni Enzo.”

Doon umiyak si Aling Gloria.

“Mara, matanda na ako. Gusto ko lang makasama apo ko bago ako mawala. Si Carlo natatakot lang sabihin sa’yo kasi mahal ka niya.”

“Mahal?” Tumingin ako kay Carlo. “Carlo, kung mahal mo ako, bakit mo hinayaang ibang babae ang may susi sa bahay ng magiging asawa mo? Kung mahal mo ako, bakit yung anak mo tinago mo? Anong tingin mo sa akin, katulong na papayag na lang?”

Umiiyak na rin si Carlo.

“Hindi ko alam paano sasabihin. Nung nakilala kita, akala ko okay lang itago. Natakot ako na pag nalaman mong may anak ako, hindi mo na ako pakakasalan. Lahat ng kaibigan mo successful, may mataas na posisyon. Nahiya ako.”

” Kaya mo ginawang daycare tong condo ko? Kaya mo pinalitan passcode? Kaya mo sinabing system bug lang?”

Wala siyang maisagot. Yung totoo, doon lumabas ang pinakamalaking butas ng kwento niya. Kung pansamantala lang, bakit kailangang maglagay ng permanenteng fingerprint? Kung bisita lang, bakit may sariling lalagyan ng gatas at kumot sa ilalim ng kama?

Sinabi ko sa kanila ang desisyon ko. Malinaw at kalmado.

“Una, cancel ang kasal. 48 days na lang pero hindi ako magpapakasal sa taong nagsinungaling sa akin ng dalawang buwan sa sarili kong bahay.”

Napaigtad si Aling Gloria.

“Mara, huwag naman. Isipin mo yung mga na-book niyo…”

“Ako nag-book, ako nag-deposit ng ₱350,000. Ako ang magka-cancel. Yung venue sa Tagaytay kakausapin ko na i-convert sa family gathering na lang para hindi sayang lahat.”

“Pangalawa, itong condo, sa akin nakapangalan ang titulo. Lahat ng binayad mong ₱180,000 sa appliances at construction, ibabalik ko sa’yo hulugan. Pero wala kang karapatan dito. Simula ngayon wala ka nang access. Lahat ng guest pass mo ni-revoke ko na sa admin.”

“Paano si Enzo?” tanong ni Aling Gloria.

“Si Enzo anak ni Carlo. Responsibilidad ni Carlo, hindi ko. Kung gusto mong tumulong sa apo mo, sa bahay mo siya patirahin, hindi sa bahay na binili ko mag-isa.”

Tumayo si Carlo at lumapit. Hinawakan niya kamay ko.

“Mara, please. Bigyan mo pa ako ng chance. Aayusin ko lahat. Paalisin ko sila Melissa. Buburahin ko fingerprint. Magsimula tayo ulit.”

Tinanggal ko kamay ko.

“Carlo, tapos na. Yung fingerprint na 04 na yan ang nagpakita sa akin ng totoo. Hindi yung number ang problema, yung ugali mo na kaya mong magtago ng buong pamilya sa loob ng bahay ko habang ngumingiti ka sa akin tuwing umuuwi ako galing Cebu. Yun ang hindi ko na kayang tanggapin.”

Si Aling Gloria sinubukang lumuhod. Pinigilan ko siya.

“Tita, hindi niyo kailangang lumuhod. Naiintindihan kong mahal niyo apo niyo. Pero sana naintindihan niyo rin ako bilang babae na bumili ng bahay na to para sa sarili niyang kinabukasan. Hindi para sa sikretong pamilya ng iba.”

Tahimik ang buong condo. Yung dalawang kahon ng wedding giveaways nasa gilid pa rin. Kinuha ko yung isa at binigay kay Carlo.

“Pakidala to paalis. Ibigay mo sa iba. Hindi ko na kailangan.”

Umalis sila. Si Carlo lumingon pa sa pinto bago isara. Pero hindi ko na siya tinignan.

Pagkaalis nila, tinawagan ko si Aling Tess. Sabi ko sa Huwebes maglinis siya ng buong condo, lalo na yung second bedroom. Lahat ng gamit pambata itapon o i-donate. Sabi ko simula ngayon palitan ang bedsheet at ipa-deep clean.

Tapos tinawagan ko yung wedding organizer. Sabi ko i-cancel ang kasal pero yung venue sa Tagaytay gawing simple family lunch na lang sa parehong petsa. Naintindihan nila.

Hapon, pumunta si Mama galing Quezon City. Niyakap niya ako nang mahigpit. Walang maraming salita. Dinalhan niya ako ng sinigang na matagal ko nang hindi nakakain.

Sabi ni Mama, “Buti na lang nalaman mo bago ang kasal, hindi pagkatapos.”

Tumango ako. Umiiyak pa rin pero mas malinaw na ang isip.

Kinagabihan, binuksan ko ulit yung app ng smart lock. Tatlo na lang ulit ang fingerprint. 01 akin. 02 dinelete ko na. 03 kay Aling Tess. Wala nang 04.

Pinindot ko yung settings at tiniyak na ako lang ang pwedeng mag-add.

Naupo ako sa balkonahe ng 12th floor, tanaw ang ilaw ng BGC. Hawak ko yung kape na dati laging tinatanong ni Carlo kung anong gusto ko.

Ngayon ako na mismo ang nagtimpla para sa sarili ko.

Hindi pa tapos ang pagbabayad ko sa loan na ₱4.5 million. Mahaba pa ang huhulugan. Pero sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang buwan, pakiramdam ko akin ulit ang bahay na to.

At bukas, magsisimula ulit ako, hindi bilang mapapangasawa ni Carlo, kundi bilang si Mara na may sariling susi, sariling titulo, at sariling kinabukasan.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨